Lek en Linge tocht zaterdag 18 april 1987.

Op zaterdag 18 april 1987 was Mik'80 voor het eerst sinds een lange tijd weer in grote getale vertegenwoordigd bij een doodgewone toertocht. De gunstige weersvooruitzichten hadden bij enkel Mikkers de lust opgewekt om een toertocht te gaan fietsen. Enkele telefoontjes waren voldoende om maar liefst dertien leden in het zadel te krijgen.

Er werd afgesproken om vanaf het Aral station gezamenlijk te vertrekken en wel om 7.30 uur. De tot op deze datum werkloze contactman toertochten moest aan de onbetaalde overuren. Willem Koelewijn had angst niet mee te kunnen, althans zijn fiets niet. Hij kon gerust zijn, al verkeerde hij tot 7.35 uur in grote onzekerheid. Er werden enkel stekelige opmerkingen gemaakt over en weer aan het adres van enkele fietsers, die de wintertijd nog in het hoofd hadden. Zij staan op de nominatie niet voor een oscar, maar een wekkerradio.

De belangstelling voor deze tocht was niet alleen gewekt bij ons Mikkers; vele Nederlanders waren op het idee gekomen om onder deze schitterende weersomstandigheden te gaan fietsen.

Een lange rij wachtenden bij de inschrijving was het gevolg. Om 8.45 zaten we echter op de fiets. De omgeving was prachtig, weer eens wat anders dan bos. Meer dan 90% van de wegen lag op dijken, die langs de rivieren de Lek en de Lingen waren gebouwd. Vandaar de naam van de tocht dus.

Al snel reden we verkeerd. We hadden een goede smoes daarvoor. We komen zo wel aan de 100 km i.p.v. de geplande 90 km. Roel maakte de opmerking, dat Wim Schaap de route maar in de gaten moest houden aan de hand van de beschrijving. Ook Roel maakt fouten, zoals later bleek. Enkele verwarrende opmerkingen van Wim m.b.t. de route waren het gevolg en dus enkel kilometers extra. Op de route waren nogal wat palen geplaatst. Willem Koelewijn waarschuwde ons echter tijdig voor naderend onheil middels de kreet “Let op, Paal in het Midden ........”.

Enkele gezichten namen de vorm van een vraagteken aan. Er werd door hen duidelijk aan iets anders gedacht.

De veerpont is de laatste tijd nogal in het nieuws geweest. Of het om deze reden was , weet niemand, maar we moesten tot tweemaal toe een veerpont nemen als hindernis. Dat nam de nodige tijd in beslag, omdat de pontbaas op z'n gemak van iedere fietser 40 centen eiste. Naar mijn mening had de organistatie dit wel kunnen ondervangen.

De rustplaats werd niet gepland bij een controlepost i.v.m. de te verwachten drukte. Na het nuttigen van koffie respectievelijk melk door de kinderen onder toeziend oog van Peter Baas, (dezelfde, die op de nominatie staat voor de wekkerradio) werd de route snel vervolgd. Twee lekke banden kregen we te verwerken. Jaap van de Hoogen en Abram Muijs waren de gelukkigen.

Laatstgenoemde maakte een reuzenzwaai en viel bijna op zijn muizenmondje. Een steen lag hem en zijn voorwiel in de weg. Het liep goed af. De fiets van Abram en de berijder ervan werden tot rust gedwongen. Een van de medefietsers viel het op, dat de achterband van Abram z'n fiets nogal harig was. De oorzaak daarvan is onbekend bij ons. Het gevolg was een leuke opmerking. Van wie weet ik niet meer. De kreet werd geslaakt, dat Abram meer haar op z'n banden heeft dan op zijn benen. Op zichzelf een juiste conclusie.

Vermeldenswaard is verder nog, dat de pontbaas van de tweede veerboot een waar rekenwonder is. De vermenigvuldiging van 13 x 35 cent deed z'n hersenen kraken, z'n rug krommen en z'n sigaret uitgaan. Na de voorspoedige vaart werd Cothen rap bereikt. Tevredenheid bij alle deelnemers, ook de junioren, de mannelijke nazaten van Roel Koelewijn en Nico Verburg. Mooi weer, een mooie afstand, een mooie route en een groot aantal deelnemers. Het kan niet mooier! Zal Mik'80 weer een echte toerclub worden?

Wim Schaap.