Wim Schaap, Jeroen Duijst, Jaco van de Groep (preeuw), Maarten Bos, Jan Gerard Koelewijn, Lammert Heinen, Jaco Heinen (boot), Vincent Verburg, Rico van Soest

‘S morgen om zes uur !!! verzamelen de meest fanatieke MIKKERS voor een weekend naar Cochem. Cochem een levende legende binnen de MIK. Jarenlang gaan de mikkers al naar Cochem om daar het seizoen af te sluiten. Maar met alle nieuwe leden wordt de samenstelling van de groep jaar tot jaar toch enigszins anders. Maar dat betekend niet dat het dan minder gezellig / fanatiek aan toe gaat. Ook de schrijver is voor het eerst mee, en die valt van de ene in de andere verbazing. Wat een stelletje malloten bij elkaar! Dit verzin je niet. Maar daarover straks meer.            

Na een zeer goede reis komen we (na wat rondtoeren door de omgeving) aan in Cochem. En we treffen het. Fantastisch weer! Iedereen heeft zin in een stukje fietsen. Dus snel omkleden en op de fiets. Op de fiets? Waar is Jan Gerard? Nadat we hem hadden bevrijd uit het fietsenhok konden we eindelijk vertrekken. Na een rustige aanloop, komt de eerste klim in zicht. Iedereen zit een beetje naar elkaar te kijken. Wat voor vlees hebben we in de kuip, hoor je Maarten denken. De drie nieuwe leden (de drie J’s) laten gelijk van zich horen. Halverwege nemen ze brutaal de leiding over om als eerste boven te komen. De oudere Mikkers weten wel beter, het weekend duurt nog lang, en vanavond krijgen ze met Der Hanzie te maken! Na nog wat klimwerk wordt het tijd voor de eerste traditie.Een stop in Bullay. Tijd voor koffie en wat eten. De ervaren rotten namen een Strammermax, de drie J’s nemen eigenwijs wat anders. De stemming zat er gelijk goed in, en de toon was gezet. Tijd om weer te gaan fietsen. Na een lekke band van Jan Gerard (schijnt ook traditie ze zijn) gingen we nog één keer goed klimmen. Jaco P en Jeroen knallen naar boven gevolgd door Jaco B en Maarten. De rest zit er vlak achter. Er wordt hard gereden. Daarna nog een stuk vlak en een joekel van een afdaling. Met 70 per uur razen we naar Cochem, iedereen snakt naar een biertje die we dan ook gelijk bestellen. Na een paar biertjes zit de stemming er goed in en Lammert en Maarten vertellen vol vuur over … Der Hanzie. Maar eerst wordt er nog even spontaan en vol vuur een mini ledenvergadering gehouden. Alles wordt besproken, maar besluiten worden er (uiteraard) niet genomen. Tijd om te eten. Na het eten komt het hoogtepunt van de dag. We gaan naar Der Hanzie!! Van alle verhalen is er niets overdreven. Ik ga er niets over schrijven. Dit moet je gewoon een keer meemaken. Na nog een paar biertjes elders in Cochem gaan we om half één naar bed. Morgen wacht ons een zware dag. De schrijver valt weg in een onrustig slaap. Wat zal morgen brengen? En Der Hanzie? Die zit nog steeds in z’n kop!

Om half acht schrikt de schrijver wakker. Vandaag gaan we maximaal klimmen. Maar Der Hanzie heeft

z’n sporen achter gelaten. Iedereen zit nog enigszins onder de indruk van de vorige avond stil aan tafel. (of was het toch de drank) Het ontbijt is uitstekend en Lammert spoort iedereen aan om vaart te maken. Het wordt een lange dag. We moeten gelijk een zware klim doen vanuit Cochem. En inderdaad, de schrijver komt niet meer vooruit. Op Jaco P en Jeroen staat geen maat. Die lijken nergens last van te hebben. Redelijk gegroepeerd komen we boven. We zijn aan elkaar gewaagd. Daarna de afdaling van de Bachstrasse. Zeer steil naar beneden met prachtige uitzichten. Op weg naar onze eerste afspraak. Maar eerst nog een mooie geleidelijke klim naar boven. De schrijver snakt naar wat drinken en eten. In het prachtige Bad Bertrich wordt uitgebreid gepauzeerd. Iedereen voelt de beentjes. Na de koffie moeten we vanuit Bad Bertrich gelijk steil omhoog. Weer een koude start. Iedereen probeert z’n ritme te vinden (gelijk 10 tot 12% voor je kiezen) Lammert en Maarten lijken ontketend, maar worden toch voorbij gestoken door Wim. Tegen het einde van de klim vind Lammert z’n tweede adem en knalt over iedereen heen. Wim en Jaco B proberen er bij te blijven. Maarten perst er ook nog een laatste sprintje uit. We komen uiteindelijk redelijk gelijk boven. Rico en Jan-Gerard zijn de meest verstandige van het stel. Op eigen tempo fietsen ze lekker naar boven. Boven gekomen volgt een fantastische afdaling door de bossen. Helaas was het fietspad niet echt best. De schrijver moet alle zeilen bijzetten om bij te blijven. Daarna wordt het weer klimmen. Maarten beloofd ons fantastische uitzichten. Daar aan was niets gelogen. Nadat de schrijver zijn foto sessie klaar had konden we verder. En de schrijver maar denken dat we er al waren. De schrijver hoort Lammert alleen maar roepen dat we moeten genieten van de natuur en de mooie uitzichten. Het enige wat de schrijver ziet zijn sterretjes, zwart voor de ogen en mannen met hamers. Afzien hoort er kennelijk ook bij. Na wederom een flitsende afdaling gaan we weer aan tafel. Tevens het moment om te herstellen. Maarten had namelijk het toetje voor vandaag al een beetje voorbereid. Het eten was heerlijk en de twee glazen cola gingen gretig naar binnen. En wederom moesten we weer gelijk klimmen. Helaas viel het eten niet bij iedereen goed. Vincent had last van kramp en moest even de tijd nemen om te herstellen. De schrijver had het licht gezien en kon weer met de beste mee. Boven gekomen hadden we even overleg wat te doen. Vincent zag het weer zitten, alleen dat toetje …. Dat was te veel van het goede. Na z’n kilometer of vijftien door het dal razen konden we beginnen aan de slotklim van de dag, de Bachstrasse! Maar niet voordat de nieuwelingen een uitbrander kregen van Maarten. (ze hadden geen kopwerk gedaan, foei) Vincent en Rico besloten de Bachstrasse links te laten liggen en volgden de loop van de Moezel naar Cochem. Nadat de sleutels van de kamers en het fietsenhok waren verdeeld konden we dan eindelijk beginnen. Er was wederom niets gelogen over deze klim. Door het dorpje over de klinkers stuiteren en gelijk 15% omhoog. En of het nog niet zwaar genoeg was begon het ook nog eens te regenen. Jaco P was niet te houden en knalde gelijk weg. Maarten en ondergetekende bleven gezellig bij elkaar. De toon was nu eenmaal gezet. Helaas moet de schrijver Maarten laten gaan en ook Jeroen kwam er nog even gezellig overheen. Maar eigen tempo is op deze klim een heilig woord. Maarten liep niet verder weg en Jeroen moest zijn inspanning een beetje bekopen. Uiteindelijk was Jaco P als eerste boven gevolgd door Maarten! (hulde) kort daar achter Jaco Boot en Jeroen. Daar weer kort achter Wim en Lammert. En ook Jan-Gerard zat daar weer kort achter. Uiteindelijk waren de verschillen minimaal. Als beloning de laatste afdaling van de dag. Lekker douchen en daarna een biertje. Maar dan moet je wel een sleutel bij je hebben! Bleek dat Jan-Gerard en Maarten geen sleutel van hun kamer hadden. (die hadden ze aan Vincent gegeven, dachten ze) Wat daarna gebeurde is helaas niet meer te verwoorden, maar het komt er op neer dat ze gewoon hadden kunnen douchen. (de magie van Der Hanzie???) Na een paar bietjes is iedereen de commotie weer vergeten en kunnen we ons gaan focussen op het avondprogramma. Eerst lekker eten en daarna de kroeg in, maar niet voordat we eerst Rico z’n verjaardag hebben gevierd. (Die kunnen we tenslotte niet ongemerkt voorbij laten gaan) Een grote fles Kruikje Melm (een geheim elixer uit Soest) Daarmee kregen we zelf de kolonie Belgen die vandaag waren gearriveerd stil! Rico kreeg geen genoeg van z’n drankje en tikte de ene na de ander weg. (ja, dat is me er eentje…) Ondertussen begon de schrijver alweer nerveus te worden (ondanks de borreltjes) We gaan weer naar Der Hanzie. Twee keer achter elkaar z’n cultuurshock, dat is iets te veel van het goede. Afzien op de fiets okay, maar dan ’s avonds in de kroeg ook nog eens afzien? De MIK spaart niemand! Gelukkig duurde deze lijdensweg niet al te lang en gingen we daarna naar een echte kroeg. Nadat Maarten op een wel heel wonderbaarlijke manier een vrouw het hof had gemaakt konden we de avond uit maken in de Zapp. Daar werden de puntje nog even op de i gezet voor de volgende dag. De schrijver voelde zich weer sterk en daagde Maarten uit voor de volgende dag. Ja, de toon was wederom gezet. Maarten sloeg aan het zuipen, wat de spanningen werden ondragelijk. Een nieuwkomer die hem uitdaagde, dat gaat te ver! Handig probeerde hij de rest lam te krijgen, maar net als op de berg, Mikkers zijn taai. Uiteindelijk zegevierde het verstand en gingen we terug naar het hotel.

Vandaag slapen we lekker uit. Om negen uur ontbijt en daarna een korte maar stevig tocht. Maarten is nerveus. Wat zou er aan de hand zijn? Niemand weet het. Gelijk vanuit Cochem moeten we weer omhoog. De bekende namen nemen de kop, gevold door Lammert en de Schrijver. Maar waar is Maarten? Die doet even rustig aan. Eenmaal boven blijkt dat Maarten en Lammert een pact hebben gesloten. De schrijver haalt zijn schouders op en daagt Lammert nog een beetje uit. Had ie niet moeten doen. Daarna is Maarten ontketend. Net als de rest overigens. Op de tweede klim van de dag ligt het tempo ongekend hoog. De schrijver probeert in te haken maar wordt door Jan en alleman voorbij gevlogen. Vincent is zijn kramp van de vorige dag volledig te boven en fietst als nooit te voren. Zelfs Jaco P en Jeroen moet hem laten lopen. Vlak voor de top wordt de schrijver nog even lelijk te kijk gezet door Wim. Gebrek aan parcours kennis doet hem de das om. Wim kan een glimlach niet onderdrukken. (Zeg maar gerust dat de hele MIK in een deuk lag) Dan maar aan de koffie (met gebak uiteraard) Maarten heeft zijn punt gemaakt, maar heeft nog niet genoeg. Vanuit Senheim gelijk weer omhoog de wijnvelden in. Maarten speelt een beetje vals en demarreert vanuit de aanloop gelijk weg. De rest haakt aan en de schrijver mist even de boot. (boot?) Uit alle macht rijd hij het gaatje dicht. Daar zat Maarten op te wachten en voor de tweede keer plaatst hij een tempoversnelling. Dat was te veel. De schrijver ziet de bekende man met de hamer. Wim en Jeroen peddelen rustig voorbij. Ook daar kan de schrijver niet aanhaken. Zo hard gingen we niet weet Jeroen later te melden. Dank je wel Jeroen. Vlak voor de top valt Wim een beetje stil. De schrijver komt er weer bij. Wim blijkt materiaal pech te hebben. Gelukkig valt de schade reuze mee. Zijn cassette zat los. (koop dan ook gewoon Shimano) Razend snel repareert Wim zijn fiets. Naar beneden en we kunnen ons opmaken voor de laatste klim. Maarten geeft de schrijver een laatste kans. (Hij blaakt weer van het zelfvertrouwen) De laatste klim is tevens de saaiste klim. Een lange rechte weg die ruim 9% omhoog loopt zonder maar ook een bocht erin. De schrijver kiest zijn eigen tempo en een kopgroep van vijf helpen Maarten aan de laatste zege van de dag. Van hieruit, Maarten: Gefeliciteerd. Maarten weet ons te vertellen dat het weekend voorbij is en dat de laatste afdaling ingezet kan worden. Na drie dagen fietsen en gein schoppen keren we weer huiswaarts. We hebben genoten.

Dit was voor de schrijver van dit verslag de eerste keer dat hij mee ging. (mocht) En, wat waar is, is waar. Cochem is een must voor elke Mikker! Drie dagen afzien en genieten. (al gelang je interesses, de berg of anders bij Der Hanzie) Maarten werpt zich op als de grote leider, maar Lammert heeft alles georganiseerd. Lammert, klasse. De nieuwe leden hebben zich kranig geweerd en zijn nu echt lid. (volgens Maarten) De overige leden sluiten zich daarbij aan. Daarom wil ik als nieuw lid en schrijver van het verslag een ieder oproepen om volgend jaar mee te gaan met de MIK driedaagse. We bestaan dan 30 jaar en dat moet bijzonder worden. Want het is gewoon gezellig, sportief, leuk, uitdagend (maar ook afzien) en genieten van de uitzichten! Dus, tot volgend jaar.

Jaco (boot) Heinen