Eifeltijgers

Bunschoten, 20 september 2004.

Beste Fietsvrienden,

Jullie hebben het vast wel in de pers gelezen of zullen het nog wel horen, er is een nieuw soort tijger ontdekt. De tijgers worden ‘Eifeltijgers’ genoemd, er zijn er in totaal 7 stuks gevonden.
Misschien dat er nog meer gevonden worden, dit zal in het najaar van 2005 openbaar gemaakt worden.
Ja mannen, als je tweemaal drie dagen in de Duitse Eifel tegen de bergen op geknald hebt dan mag je je zelf een Eifeltijger noemen. Deze drie dagen was het prachtig weer, gelukkig maar want tijgers komen natuurlijk het liefst op mooi weer af.

Zoals jullie kunnen weten moeten tijgers goed eten en drinken om aan hun prestaties te komen daar moest dus ook goed rekening mee gehouden worden, dit is namelijk de enige manier om de tijgerlijven in topconditie te houden.

Misschien snappen jullie al wat ik bedoel, het gaat om de jaarlijks terugkerende Fietsdriedaagse waar 7 Miktijgers aan mee gedaan hebben. Of er in de loop van de tijd nog meer Miktijgers geboren worden lig dus aan de Mikkers die ook dit keer zijn thuisgebleven.

Donderdag 16 september 5.45 uur in de ochtend stonden we klaar bij de kantine van Ter Haar Bouw om de reis aan te vangen. De eerste stop was bij het bekende wegrestaurant Peppenhoven net voor de Eifel, daar werd gebruik gemaakt van een stevig ontbijt want deze dag waren we nog van plan om de 60 km route af te leggen als opwarmertje voor vrijdag waarvoor 150 km op het programma stond.

Toen we om 10.15 uur bij Hotel Sonschein aankwamen hebben we ons direkt omgekleed om eerst te gaan fietsen.
Na een paar uurtjes op de fiets gezeten te hebben zijn we neergestreken op een terrasje om te gaan genieten van lunch en koffie.

De Oma serveerster die ons bediende wist geeneens hoe een tosti Hawaï zonder Hawaï gemaakt moest worden, nadat ik haar dit had uitgelegd is ze de keuken ingedoken om het te gaan proberen.Het is haar nog gelukt ook om zomaar de ananas achterwege te laten
Ik denk dat ze mij wilde terug pakken voor mijn rare bestelling want toen ik iedereen duidelijk gemaakt had dat men er nog niet zeker van was of je bij bloemkool de bol of de stuik moest eten kwam deze serveerster voor iedereen gratis bloemkoolsoep op tafel zetten.
Gelukkig was ik niet de enige die nog nooit van bloemkoolsoep gehoord had anders had ik aan mijn zelf gaan twijfelen, ik weet nu wel dat je er beter van gaat fietsen.

De ingeplande 60 km werd namelijk ineens 110 km incl. een vreselijk toefje vlak na Cochem, waar onze pillendokter niet aan mee deed terwijl hij zo gek is op toefjes. Later zijn we erachter gekomen dat hij niet genoeg bij zich had.

Na deze schitterende tocht zijn we per ongeluk op het terras van het hotel terechtgekomen, waar we expres een aantal biertjes gedronken hebben. Na het eten zijn we allemaal nog even naar een soort van wijnfeest met oude mensen geweest, ik heb daar nog even de stoelendans geprobeerd maar werd door een een of andere stoot tegengehouden.Tijd om naar bed te gaan want morgen wachtte ons namelijk de koninginnen rit van de driedaagse.

'S morgens om 8.00 uur hadden we afgesproken om te gaan ontbijten, om 9.15 uur zaten we met z’n allen op de fiets. Het was weer een prachtige dag om te gaan fietsen de lucht was strak blauw. Het was daarom ook de moeite waard om even van de fiets af te stappen om een kiekje te maken van Henkepie junior en senior met op de achtergrond de dauw nog tussen de bergen.

Rond het middag uur moesten we nog even langs een fietsenmaker omdat ik pech had met mijn fiets, de ketting zat tussen de twee voorste tandwielen in en ik kon niet meer schakelen.

Het probleem was niet zo groot, na drie stuks nieuwe bouten en de twee oude bouten een slag of vier aangedraaid te hebben konden we weer verder. Na ongeveer 90 km gefietst te hebben zijn we op een terrasje neergestreken voor koffie en appelgebak met ijs, we waren er inmiddels al achter gekomen dat 150 km of meer in de Duitse eifel behoorlijk pittig is. In goed overleg hebben we besloten om een klein lusje van de route af te snijden om toch nog een beetje op tijd bij het hotel terug te zijn.

Het was natuurlijk meteen weer Wim ter Haar die door zijn overmoedigheid voorstelde om dan wel even de Bachstrasse te gaan fietsen, dit was weer een vreselijk idee van onze pillenmagnaat, we wisten vorig jaar nog niet wat ons te wachten stond toen we deze onmenselijke klim deden maar nu wel.

Ik legde uit dat na ongeveer 135 km in de eifel dit een idee was waar ik niet mee kon leven en nog meerdere mikkers vonden het beter om langs de moezel het laatste stuk uit te fietsen maar Wim wist het zeker ik ga de Bachstrasse fietsen.

Na een flinke afdaling kreeg Der Lange een lekke band en na inspectie zag hij dat zijn buitenband kapot was, nu was het dus zaak om voorzichtig terug te fietsen langs de moezel naar het hotel, het was namelijk te gevaarlijk om met zo’n band nog een afdaling te doen. Na een aantal kilometers lekker door gereden te hebben kwam de afslag naar de Bachstrasse, Wim, Henkepie klein en Henkepie groot hadden besloten om toch de gok te wagen, hierna ben ik ook maar omgedraaid ik wilde toch kijken of pillenman niet af zou stappen.

Ik fietste ongeveer op 200 meter afstand toen de weg maar 18% omhoog ging en ja hoor in de verte zag ik Wim en Henkepie groot afstappen, Henkepie klein was met zijn 65 kg al niet meer aan de horizon te herkennen. Nu moest ik natuurlijk alles op alles zetten om zelf niet af te stappen anders hadden we van het lachen niet meer boven gekomen denk ik en dus omgedraaid.

De weg langs de moezel was meer dan 20 km langer dan dat wij over deze berg moesten afleggen maar we kwamen bijna tegelijk aan bij het hotel met natuurlijk de grootste verhalen.
Op het terras van ons hotel hebben we weer heerlijk genoten van onze welverdiende biertjes incl. lekkere erdnussen die van huis waren meegenomen.

Op het terras hebben we nog even krom gelegen van het lachen terwijl we het niet uit kunnen leggen, dit moet je maar gewoon aan ons vragen.

Na die avond weer een echte Duitse maaltijd gehad te hebben zijn we nog lekker even doorgezakt tot de lichten in Cochem uit gingen. Het viel hierbij wel op dat Der Alte met zijn zoon rustig aan deden, vorig jaar moesten we nog op ze passen maar dit jaar moesten ze ons in de gaten houden.

De volgende morgen op zaterdag waren we rond 9.00 uur weer aan het ontbijt om de laatste en natuurlijk ook de zwaarste ongeveer 60 km af te leggen.
Bij de koffie besloten Henkepie groot en Wim ter Haar dat ze de laatste klim gehad hebben voor 2004 en gingen langs de moezel terug, op de twee klimmen die volgde ben ik nog een keer van mijn fiets af gegaan om een mooi plaatje te schieten, het is daar prachtig vooral natuurlijk als de zon volop schijnt, wat dat betreft hebben we weer super geluk gehad met het weer.
Terug gekomen bij het hotel hebben we snel de fietsen op de auto’s geladen en zijn richting huis vertrokken. Bij peppenhoven nog even een braadwurst naar binnen werken natuurlijk en dan het laatste stukje naar huis waar we ongeveer om 18.00 uur aankwamen en binnengehaald werden als tijgers (ik in ieder geval wel)

We kunnen weer terug kijken op een zeer geslaagde fietsdriedaagse waar ik zeker volgend jaar als ik half kan weer heel aan mee zal doen, ik hoop dat er tussentijds nog meer tijgers geboren zullen worden.

Nico, Vincent, Wim, Maarten, Henk, Henk Gerard, mannen bedankt voor de geweldige dagen, hopelijk volgend jaar weer, we hebben weer genoten.

De allerbeste Fietsgroeten van Lambert Heinen