Voor de 2e achtereenvolgende keer de Mik 3 daagse meegemaakt! Fietsen in Cochem en omgeving betekent hoogtemeters maken op "fijne"hellingen, maar ook op van die pokkedingen, die niet lekker lopen en zeker niet fietsen! Dit jaar waren er 8 deelnemers, namelijk Maarten Bos, Wim ter Haar, Lambert heinen, Michiel Meester, Wim Schaap, Dirk-pieter Stoffer (zijn vuurdoop) en Vader en zoon Verburg. Het vertrek was gepland om 6.00 uur en volgens mij lagen we goed op schema, omdat we om 10.00 in Cochem arriveerden en om 10.30 op de fiets zaten. Tussendoor is "good old Peppenhoven" geplunderd door 8 hongerige fietsers, die een bodem moesten leggen voor ten eerste het fietsen en ten tweede voor de donderdagavond.

Ik ga wat snel; ik moet eerst wat vertellen over het hotel. Maarten drukt dat nogal direct uit, door zich af te vragen wat voor hut het was. Op zich niet veel bijzonders, maar we moeten er ook alleen maar slapen en douchen, meer niet. Voor die doelen wat “deze hut” dan ook heel geschikt. De fietsen konden we stallen in een naastgelegen garagebox, die als startplaats heeft gediend.

De eerste dag hebben we net geen 94 km gefietst; iets afgeweken van de standaard route, heb ik van de reisleider (of was het reislijder?) gehoord. Die routes zijn ooit een keer door Pieter Bout uitgestippeld of uitgedacht, maar de laatste jaren is Pieter Bout niet meegegaan. Ik heb niet geweten dat heer Bout de “bedenker” van de routes is! Na afloop van iedere fietsdag is er een soort standaard procedure; fiets opbergen en een biertje erbij! Eentje maar, voor de eerste dorst….. De pinda’s van Albert Heijn, vergezeld van de borrelnootjes vinden dan gretig aftrek! Napraten doen we dan ook. Enkele bijzondere gebeurtenissen.

Dirk-pieter Stoffer kwam na de 1e klim goed geluimd naar boven gepeddeld. Een volgend stukje vals plat ramde hij op de grote plaat omhoog. Hij keek achterom en zag niemand meer. Later begreep Dirk-pieter Stoffer waarom dat zo was; er komen nog veel meer van die klimmetjes met een hoogteverschil van een 250 meter en een stijgingspercentage tussen de 6% en 11%. Een tweede bijzondere gebeurtenis werd veroorzaakt door Willem ter Haar, die Nico Verburg en Wim Schaap de mantel uitveegde, omdat zij de 3-daagse aan het kapot fietsen waren. Enkele beschuldigingen vlogen door het luchtruim van de Eiffel, waarna een stilte viel, die na afloop met een pot bier uit de wereld geholpen werd.

Het avondeten werd in een hotel-restaurant in het centrum van Cochem genuttigd. Stukken van dode beesten werden naar binnen gewerkt, alsof het een gekookt eitje was. Als het stil wordt onder het eten, is iedereen aan het genieten van zijn warme hap. Stil was het; het smaakte ons allemaal prima. De garnalencocktail was gelardeerd met wat teveel ananas, maar verder geen commentaar.

De avond werd voortgezet door een ijsje te kopen ( het moest wel een lik-ijsje zijn……) en de weg naar Hansi werd gevonden. Daar aangekomen (bijnaam: rollator-bar i.v.m. de hoge gemiddelde leeftijd) werden de glazen gevuld en ook weer leeggekieperd tussen neus en kin. De avond werd voortgezet in de stamkroeg, maar de schrijver heeft zijn bed opgezocht, voorzien van een stapel zakdoeken en enkele paracetamol-tabletten.

De tweede dag begon met ontbijt. Spiegeleieren voor Maarten en Willem; de rest moest het doen met gekookte eieren. De broodjes waren in no-time verdwenen; aanvulling met stukken stokbrood waren noodzakelijk. Vanuit de garagebox werd gestart voor een route die op de nodige punten afweek van de Bout-route; minder op hoger gelegen vlakte; meer klimmetjes. De meesten van ons is dat prima bevallen en na ruim 108 km en 1900 hoogtemeters (Lambert had een geavanceerd apparaat die ook de hoogtemeters weergaf) werd het standaard protocol uitgevoerd, namelijk napraten, bier drinken en nog wat ander gelach. De 4 vakantiewoningbewoners (Lambert, Wim S, Maarten en Wim tH bewoonden een ferienhaus, wat aan het hotel was geplakt) moesten een schema maken voor het douchen. Er waren 4 bedden maar slechts 1 douche en ook maar 1 WC. Ingewijden onder ons hoef ik niet uit te leggen dat dit filevorming tot gevolg had; zeker de WC! Wee de dame die deze heeft moeten schoonmaken…….

Bijzonderheden op de 2e dag. Beter weer dan gisteren; meer zon. In Traben Trarbach met z’n allen spaghetti gegeten, met uitzondering van Lambert, die zich overgaf aan de tarterelli of zoiets. Het leek op platte spaghetti. We hebben daar bijna anderhalf uur in het zonnetje gezeten. Op één van de afdalingen heeft Lambert net het wegdek gemist en met een soort van hink stap sprong vanuit de berm de fiets en de weg weer gevonden. Geen beschadigingen aan fiets of lichaam gelukkig. Tijdens alle beklimmingen waren de eerste 5 Mikkers Vincent, Lambert, Michiel, Maarten en Wim S. De volgorde van de eerste 4 weet ik niet; de volgorde van de nummers 6 t/m 8 weet ik ook niet helemaal zeker, maar volgens mij was het heel vaak Nico, Wim tH en Pieter Stoffer. Op één van de klimmetjes (die na dat mooie uitzicht over de Moesel) had Wim Schaap aan Maarten voorgesteld gezamenlijk over “de finish” te fietsen, waarop Maarten wat verbaasd keek, aanzette en demarreerde! Het gevolg laat zich raden…….

Een noodstop was noodzakelijk, omdat Wim S “vergeten” was te gaan poepen in het spaghetti restaurant en de nood tijdens het fietsen onhoudbaar hoog werd. Bij een wijnboer die ook wijn verkocht werd vriendelijk gevraagd het toilet te mogen gebruiken met een positief antwoord, zodat de splinter rap in de pot gleed. Met een “vielen dank” dacht Wim de klus te hebben geklaard, maar er werd een bijdrage van 50 eurocent gevraagd, omdat we geen fles wijn kochten! Aangezien alles “uit de pot” werd betaald, werd de hulp van de schatzmeister ingeroepen, die het vertikte daarvoor geld uit te geven! De andere Wim hielp de ene Wim uit de brand; een schuld die de ene Wim nog niet ingelost heeft…… Voor de ene Wim had het toiletbezoek een waarde van een veelvoud van 50 eurocent!

De reisleider had de afsluiting van de 2e dag van een toetje voorzien, namelijk de Valweger berg “van de andere kant”. Deed de meesten van ons een beetje aan de Bachstrasse denken; kort en steil, maar zeker niet zo steil als de Bachstrasse! Ondanks dat de verleiding heel groot was de Moesel te volgen en zo Cochem te bereiken, heeft ieder van ons het toetje genuttigd en de fietsbeker van deze dag tot op de laatste druppel leeggedronken/-gefietst.

In hetzelfde hotel werd de warme maaltijd genuttigd, waarna de meesten van ons een lik-ijsje nuttigden en vervolgens werd de echte feestavond ingeluid! Maarten zou nog wat regelen voor Michiel, maar of dat gelukt is, weet ik niet. De schrijver van dit epistel heeft geheel uit eigen beweging en zonder gemor het feestgedruis verlaten en is te bed gegaan, opnieuw vergezeld van papieren zakdoeken en paracetamol. Op zich is dat niet de reden (het snipverkouden zijn), maar het lawaai en zo is niet “mijn ding” om het maar zo uit te drukken. Daar hebben ze natuurlijk wel geluk mee, omdat al wat er voorvalt tijdens de avond niet aan het papier kan worden toevertrouwd. De erecode gebiedt mij ook geen verslag te doen van de verhalen, die zaterdagmorgen tijdens het ontbijt worden verteld. Er is een disco, waar de bierglazen zomaar uit je hand kunnen vallen, heb ik begrepen.

De zaterdag werd zoals gebruikelijk afgesloten met de gebruikelijke route, de gebruikelijke zweetdruppels direct aan de start (Valweger berg maar dan van de gewone kant) en de gebruikelijke koffiestop en de gebruikelijke mooie klim door de wijnvelden en de gebruikelijke laatste pokkeklim over die provinciale weg die leuk begint, best steil wordt, vervolgens een P-bord waarbij je denkt boven te zijn, gevolgd door een stuk vals plat en ook weer een lekker toetje aan het eind. Kortweg een pokkeding. Die hoort eigenlijk niet aan het eind van een driedaagse!

Om even voor 15.00 uur vertrokken 4 Mikkers naar Bunschoten en bleven er 4 (Maarten, Wim tH en vader & zoon Verburg) achter in Cochem, omdat ze thuis niets te zoeken hadden omdat hun respectievelijke echtgenoten op de camping zaten. Ze hebben nog één nacht extra geboekt en een boottocht “mit wein und tanz”. De terugreis verliep zonder problemen en om 18.30 uur werd Bunschoten bereikt, nadat tussendoor Peppenhoven verlost was van 4 schnitzels met frites en een tankstation in Venlo van 4 lik-ijsjes.

Het was een mooie 3-daagse met goed weer (geen regen!) , 260 kilometers afstand en 4200 hoogtemeters, geen ongelukken, snelle afdalingen, zo nu en dan nogal winderig en heel gezellig.

Wim Schaap.