TIEN STOERE CONTADORS OP SAFARI IN COCHEM

In het kader van het 30 jarige bestaan van de fietsclub MIK80 zijn wij drie dagen naar Cochem (dld) gegaan met 10 personen, namelijk:

DAG 1:

Wij hebben verzameld bij multikozijn in alle vroegte. Na een lekkere bak koffie zijn wij om 06.00 uur vertrokken. Met een beetje pech hadden wij kunnen omdraaien, want Nico stond nog in het pand van multikozijn achter slot en grendel. Hij had nog even een bruine stift gelegd op het toilet.

Tot grote verbazing van de schrijver stopten wij 50 kilometer voor Cochem om koffie te drinken. Dit is 1 van de rituelen, waar niet van afgeweken wordt. Wij arriveerden rond tien uur in hotel flodder. De service was top. De bediening kwam ons zelfs begeleiden naar de kamers met andere bedoelingen. Iedereen stond sterk in zijn schoenen, dus er komen geen echtscheidingen bij. Cochem is een prachtige plaats met veel vak-huizen, rondvaartboten en rollators. Er wordt veel gebruik gemaakt van de slooppremie en tandartsen doen goede zaken in kunstgebitten.

Als echte cracks zijn wij direct gaan fietsen. Maarten was de gids met zijn dom-dom navigatie systeem. Iedereen volgde hem blindelings, want luisteren, doet hij toch niet. De tocht begon lekker vlak langs de moezel met 16,6 graden. Vervolgens begon het vals plat en Wim wilde gelijk koffie met appelgebak. De eerste klim werd ingezet. Maarten en Lambert gingen er als contador en Schleck vandoor. De schrijver was ingelicht, dat dit de toppers van vorig jaar waren. De schrijver begon langzaam aan te haken. Iedereen kwam boven als een echte klimmer, iedereen in zijn eigen tempo. Sommige hadden een zeer constant tempo van 5 kilometer per uur. Contador en Schleck hadden alle tijd om even een praatje te maken, hoe goed zij zijn.
De tocht werd vervolgd. In het dorpje aangekomen werden 10 omeletten besteld. Het duurde even, want de kippen waren van de leg. 10x3 eieren is een aardige productie. Een dikke laag met spek en iedereen was er weer klaar voor. Tijdens het afdalen werd duidelijk, dat Peter een echte afdaler is. Hij gooit al zijn lichaamsdelen in de strijd en gaat als een komeet naar beneden. Gerard ging ook als een komeet naar beneden, maar nam telkens de binnenbocht. Natuurlijk heeft hij goed geluisterd en hierna bleef hij op zijn eigen weghelft. Uiteindelijk hebben wij 92 kilometer gereden met 1200 hoogtemeters volgens het centraal bureau van de Rutger statistieken. De eerste signalen van een goede chemie begonnen te ontstaan. Vele handtastelijke acties ontstonden spontaan op de fietsen.

In het flodderhotel aangekomen kwamen de koude kletsen al snel op tafel. Absolute kopmannen zijn Wim en Maarten. Twee verstandige mensen gingen even lepeltje-lepeltje een tukje doen, maar werden woest gestoord in hun slaap. Na een kopje koffie werd de reis in de gietende regen aanvaard naar het stamrestaurant, waar de MIK80 aandelen in heeft en behoort tot het interieur. Het wordt gevaarlijk, als de obers onze voornamen kennen. De menukaart zou gelijk verscheurd worden door herrie in de keuken. 400 menu’s kunnen nooit een specialiteit van het huis zijn. Diverse biertjes en wijn werden genuttigd. Het voorgerecht was prima. Het hoofdgerecht was goed. Het is toch mogelijk om zoveel keus te leveren met een goede kwaliteit. Het grote voordeel was, dat wij hard konden schreeuwen. Dit is een vereiste, als Wim er bij is, om te voorkomen, dat de beveiliging gaat ingrijpen. Na het eten zijn wij iets gaan drinken in de stamkroeg. Ook hier behoort de MIK80 tot het interieur en konden wij gewoon een bonnetje maken. Onze financiële man Maarten heeft fantastisch werk verricht. Hiervoor onze dank. Natuurlijk kon Hansie niet ontbreken op de eerste avond. Een karaoke café voor blindengeleide honden en demente jongeren. Er was een bezoeker, die drie kwartier aan het zoeken was naar de voordeur, vervolgens zijn jas en daarna zijn hotelkamer. Maarten had liefde op het eerste gezicht met een duitser, toen hij begon te zingen. Wij hebben gezellig gezongen, want Nick en Simon zijn lid van de MIK80. Als verstandige mensen zijn wij op tijd naar bed gegaan na een lange dag.

DAG 2:

Iedereen zat strak om 08.00 uur aan het ontbijt. Hiervoor onze complimenten, want in de avond de man, in de morgen de man. Wederom had Maarten eieren met spek geregeld. De potentie is zo hoog opgelopen, dat alle schapen in Cochem niet veilig waren. Het ontbijt was goed geregeld en alles kon bijbesteld worden. Ontbijt is altijd een fijn moment van rust en evaluatie. Er werd even overlegd over de tocht, maar de kapitein Maarten had zijn huiswerk goed gedaan. Wij konden vertrekken, nadat Rutger zijn sluitspieren behoorlijk had laten werken. Het scheelde zeker een kilo, die niet hoefde te klimmen. Het was rond de 16 graden en licht bewolkt. In Cochem sloegen wij direct rechts af en de eerste ellendeling stond te wachten op ons. Rutger gaf alle statistieken door en kwam op 11% hellingspercentage. De ritsen gingen omlaag en de mouwstukken werken uitgedaan. De volgorde van klimmen was wederom hetzelfde. Een kopgroep van drie personen, vervolgens vaak de zwagers met Gerard en dan diverse bezemwagens. Er werd boven weer netjes op elkaar gewacht. Nadat iedereen weer genoeg zuurstof had, werd de tocht vervolgd. Na 25 kilometer wilde Wim stoppen voor koffie. Hij wilde hierover niet in discussie gaan, dus de overige leden hadden geen keus. De koffie en capacino waren lekker en groot. Toch nog bedankt Wim. Na 50 kilometer wilden wij gaan eten. Er ontstond even een vrouwelijke discussie, omdat Maarten en Wim bij Opa een omelet wilde gaan eten voor 7,- euro. Gerard en Rutger hadden een restaurant gezien met een jonge- en nette bediening. Helaas was 8,20 euro boven het budget van onze penningmeester. Dus wij naar opa toe. Helaas was goedkoop, duurkoop. Het toilet was vies, vlooien van de kat in Wim zijn helm en de levertijd van het eten was erg lang. Mikkers zeuren nooit volgens Maarten, dus wij hebben netjes alles opgegeten en afgerekend. Achteraf was het eten eigenlijk prima, maar de schrijver had nooit vooraf naar het toilet moeten gaan. Helaas maakte hij zijn reputatie, als schijter waar en moest het toilet inspecteren. Met een volle buik konden wij er weer tegen aan. Helaas kon Pieter de tocht niet afmaken, omdat hij last kreeg van zijn Arjen Robben knie en Rutger hem helemaal ziek had gemaakt tijdens een persoonlijk onderhoud. Pieter is lekker via de Moezel naar het hotel gefietst. Op een prachtige plek is een foto gemaakt. De vitaminen van de eieren waren hard nodig, want uiteindelijk hebben wij 110 kilometers gereden met bijna 2000 hoogtemeters. Zelfs een berg van 14% (volgens ingewijden 25%) zat in de tocht en ook afdalingen van 15%. Pieter Bout zou er jaloers van worden. Wederom stonden de mannen met een schuimkraag voor ons klaar en werden er sterke en stoere verhalen verteld. De een had nog harder gefietst, dan de ander. Ik heb nog nooit zoveel excuses gehoord, waarom iemand niet optimaal functioneerde op de fiets. De toppers op het vlakke thuis in Bunschoten, WimS de stoomtank en Jaap, altijd 2 km harder op kop, zijn niet de toppers in de bergen. Natuurlijk moeten zij meer kilo’s naar boven brengen en zijn vele jaren jonger, dan Contador en Schleck. Of is dit ook een excuus????? Natuurlijk gaat de leeftijd spelen. Op 62-jarige leeftijd is per definitie onze nestor Nico een topper. Iedereen tekent er voor, die nog geen 62 jaar is. Ook leden die meer kilo’s hebben zijn toppers. Mensen hebben het niet altijd voor het zeggen qua lichaamsbouw. De een tijd nier werkt beter, dan de ander. Dus wanneer onze lieve heer iemand meer kilo’s heeft gegund, dan zal dit lid er toch harder voor moeten werken. Sommige koppakkingen waren zo lek, dat een hoofddoekje veranderde in een spons. Iedereen is op zijn manier een topper en zet zijn beste prestatie neer.

Jullie raden het al. De reis werd aanvaard richting het stamrestaurant. Wederom hebben wij goed gegeten, hard geschreeuwd en goede gesprekken gevoerd.

Ook de MIK80 kwam voorbij. De eindconclusies zijn:

Dag 3:

Ook nu zat iedereen strak om 09.00 uur aan het ontbijt. Diverse stoere verhalen over snurken gingen de revue. Het schijnt, dat Lambert tussen Maarten en Wim in heeft geslapen. Een bidon was leeggegooid op zijn bed. Hij had wel krassen op zijn rug, die niemand kon verklaren. Deze dag is een vaste route van 60km gefietst. Het was al redelijk mooi weer. De temperatuur liep uiteindelijk op tot 23 graden met windkracht 2. Prachtig weer om te fietsen. Wij hebben het geweten, want na 1 minuut kwam de eerste stevige klim. Sommige dachten even het dorpje door, maar een klim door het bos volgde nog. Gelijk 2,9 kilometer met 200 hoogtemeters. Pieter was er weer gezellig bij. Het was prachtig weer, dus het eerste tarrasje konden wij niet voorbij rijden. De koffie was lekker, alsmede de appelgebak. Helaas moesten wij verder gaan fietsen om thuis te komen. Direct gingen wij langs de wijngaarden omhoog. Wij waren bijna Gerard vergeten, die nog op het toilet zat. Gelukkig was Rutger sociaal en heeft op hem gewacht. Rutger had verwacht, dat wij zouden gaan eten of aan de schuimkragen zouden gaan. Er werd stevig doorgefietst naar een enorm lastige klim. Een mooie weg, maar flink steil. Helaas heeft onze stoere Wim dit niet mogen meemaken. Hij heeft een 65-plus route genomen. Hij heeft Thea gelukkig niet gebeld. Allemaal veilig gearriveerd bij het flodder hotel. Zelfs Wim, die tegen alle reglementen in van de MIK80, regelmatig zijn helm niet op had berg opwaarts. Onze potentiële ………zitter zou hem onder vier ogen een hartig woordje toespreken. De reis naar huis werd aanvaard, behalve Nico en schoonzoon Peter bleven, samen met Wim en Maarten. Lekker iets gegeten onderweg naar huis en om 18.00 uur waren wij veilig thuis. Ongetwijfeld zijn Peter, Nico, Wim en Maarten naar hetzelfde restaurant en café gegaan.

Samenvatting:

Ander onderwerp http://2011.tourforlife.nl

Jaap, Wim en Rutger spelen met de gedachte om de “”tour for life”” te gaan fietsen. Ik heb de video op de site bekeken met tranen in mijn ogen. Wanneer ik hieraan zou gaan deelnemen, dan zal ik dit nooit vergeten. In dit geval zou ik niet meegaan naar Cochem in 2011 en zou ik hard moeten gaan trainen om 1200 kilometers en 18.800 hoogtemeters in 8 dagen te fietsen. Ik zal dit opnemen met Jaap en Wim en kom hierop terug.

De schrijver wil iedereen nog attenderen op de afsluittocht en tot de feestavond.

Rutger van Halteren.