De Esterelgeiten.


Natuurschoon in het Esterelgebergte

Hallo Fietsvrienden.

Dat de vakantie er weer op zit is een feit, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen belevenissen geweest zijn die we even op de website moeten vermelden.

Wij dachten dit jaar er weer goed aan te doen om voor de nu al zesde keer naar camping Esterel af te reizen aan de Cote’d Azur. Elk jaar weer hebben we daar een fantastische vakantie met vele mogelijkheden en natuurlijk standaard mooi weer.

Wat ook een voordeel is dat we op deze camping nooit veel Spakenburgers tegen gekomen zijn, dus echt een gevoel ver van huis te zijn.

Wat denk je ? komen we daar onze pillendokter uit Spakenburg tegen en iedereen weet dat het natuurlijk als wielrenner niet verstandig is om ook in de vakantie contact met je pillendokter te hebben, dit valt namelijk teveel op. Gelukkig hebben wij een pillendokter die zelf zijn grootste klant is.

Toch moet ik bekennen dat we het super gezellig gehad hebben met elkaar en het samen fietsen in het Esterelgebergte was ook een nieuwe belevenis voor mij.

Al die jaren ben ik meestal alleen op pad geweest, niet omdat ik geen vrienden kan maken, maar om de simpele reden dat niemand zo gek is op die camping om in die hitte tegen de bergen op te fietsen.

Ik heb Wim nog net de gelegenheid gegeven om zijn voortent op te zetten want we zijn zo snel mogelijk al gegaan voor een eerst trainingsritje, ik had natuurlijk hiervoor al stiekem getraind dus was ook al een beetje meer aan de hitte gewend, toch heb ik van dit ritje een unieke foto kunnen maken, namelijk Wim kon niet meer op de camping komen en moest afstappen, dit heeft mij een nog lekkerder gevoel gegeven dan al die roze pillen die hij mij al aangeboden had.

Samen hadden we meteen een afspraak om over een aantal dagen een rondje van 100 km te fietsen door het schitterende gebied, doordat ik altijd alleen moest was hier nog nooit wat van gekomen. De bedoeling was om door het gebergte naar een hele gevaarlijke afdaling de N7 van Cannes naar Fresjus te bereiken daarna moesten we afdalen naar een Egelisé, die afdaling was behoorlijk waarna Wim nog de opmerking gaf “je zal dit moeten klimmen zeg” nou iedereen die Wim kent die weet als hij zo’n opmerking geeft dan komt er zeker nog een toefje.

Het bleek ook dat we dus minimaal een beklimming voor onze kiezen kregen die te vergelijken was met de afdaling die we net achter de rug hadden, er kwam geen einde aan.

Toen we eindelijk boven waren reden we in een dorpje tegen een terrasje aan, hier hebben we onze lekkere warme bananen opgegeten met een koude cola.

Na even bijgekomen te zijn gingen we weer van start met een afdaling, deze keer hield Wim gelukkig zijn kaken dus kwamen er geen rare dingen meer.

Tijdens de afdaling zagen we de snelweg A8 door de bergen kronkelen dit was een prachtig gezicht.

Het mooiste moest nog komen, we moesten namelijk het Lac de St Cassien over steken, zoals verwacht was dit echt een schitterende ervaring.

De reis ging hierna richting Bagnols en-Foret om vervolgens de terugweg via Frejus in te zetten. Eerst was het nog tijd om even lekker te gaan eten in Bagnols en-Foret we hadden allebei een verschrikkelijke honger. Nadat we op een authentiek Frans terrasje neergestreken waren hebben we elk een stokbrood van 50 cm met allerlei rommel erop naar binnen geduwd.
De twee grote glazen cola deden ook veel goed, gelukkig ligt dit allemaal niet zo zwaar op de maag. Het werd tijd voor het laatste stuk.
Naar een paar keer op de kaart gekeken te hebben kwam een Franse fietser ook even om raad vragen, Wim wist wel een kortere weg, de Franse fietser begon met zijn hoofd te schudden en zij met handen en voeten dat daar de weg wel behoorlijk omhoog ging.

Wim zij tegen de Fransman “daar houden we van” dat hebben we dus ook weer geweten.

Bij Frejus wist Wim ook weer een kortere weg naar de N7, met de boodschap; dan hebben we minder stoplichten, het toefje had hij hier ook weer achterwege gelaten, het laatste stuk om op de N7 te komen was weer verschrikkelijk.

Later ben ik er achter gekomen dat hij aan het trainen was voor Luik, ik ben benieuwd of de Mount Ventoux hem nog bevallen is, via de telefoon hoorde ik van hem dat hij het al zwaar met de auto vond. Ik was toen gelukkig al thuis anders had ik er ook aan kunnen geloven, een keer deze berg is genoeg in je leven.

Ik denk dat we over die belevenissen (luik en de Mount Ventoux) nog wel wat te lezen krijgen op onze site.

Ik hoop dat ik volgend jaar weer een kans krijg om met onze pillendokter in de vakantie lekker te gaan fietsen, ik ben in ieder geval nog niet uit gefietst in dit schitterende gebied.

Eerst kunnen we nog lekker uitkijken en aftellen voor onze fietsdriedaagse in Duitsland.

Vriendelijke Fietsgroeten Van

Lambert.

Nog meer natuurschoon Esterelgebergte   >> klik hier <<