Eens in de zoveel jaar wordt er een feest georganiseerd, omdat MIK dan tig jaar bestaat. Want Mikkers houden niet alleen
van fietsen. Ze houden ook van feestjes. In dit geval bestaat de MIK 30 jaar. Dus genoeg reden om een feestje te organiseren. De jubileumcommissie heeft een prachtige feestweek op papier gezet en de aftrap is (je raad het al) een feestje in de Bickerie. En zoals onze bevlogen voorzitter al memoreerde in zijn speech. Wat er ook georganiseerd wordt, de belangstelling vanuit de club is over het algemeen hartverwarmend. Nu houd ik wel van een feestje, dus ik ben uiteraard ook van de partij. Ik was zelf wat later vanwege een …. feestje elders, maar toen ik binnen kwam zat de zaal vol met leden, aanhang van diezelfde leden (altijd leuk) en oud leden. Helaas was er alleen nog maar plaats aan de bar, maar daar voel ik me wel thuis. Ik zat koud aan een lekker koud biertje, toen Jan-Gerard de aftrap nam. Als geen ander weet Jan-Gerard hoe dat moet. Kort en krachtig. Na deze geweldige introductie begonnen diverse Mikkers met het uitwisselen van anekdotes en stoere verhalen. In combinatie met wat alcohol werden de verhalen alleen maar mooier (snik). Dirk ter Haar deed ook nog een duit in het zakje door een speech te houden met … anekdotes. Diverse verhalen kwamen tevoorschijn uit het voormalige clubblaadje “”de Tempobeul””. De Tempobeul, dit verzin je niet. Nu snap ik waarom er altijd zo hard wordt gereden. De manier waarop Dirk stond te speechen deed me 
denken aan groep twee. Lekker relaxed met een knipoog en een gezonde dosis humor. Precies waar de Mik voor staat. Maar ook op zijn tijd knallen (moet je wel in de eerste groep opstarten). Na deze speech was het woord aan de zichtbaar nerveuze voorzitter. Hij was al een paar keer naar de wc geweest en de details daarvan zal ik de lezers besparen. Ik ken Rutger al jaren als een bevlogen persoon. Als hij ergens in stapt, dan doet hij dat met 100% overgave. Dit bleek ook uit zijn speech. Niemand mocht vergeten worden. Wij Mikkers houden van fietsen. Applaudisseren ligt ons duidelijk minder. De voorzitter stelde ons op de proef. Diverse keren moesten de handen op elkaar. En terecht! Waar zouden we zijn zonder al die vrijwilligers. Ik ga niet al die namen noemen. We begrijpen met elkaar wel wie we bedoelen. Ik kan hier echt van genieten. Daarom ben ik een Mikker geworden. Daarom blijf ik een Mikker. En onze voorzitter… ik neem hem wel eens in de maling, maar ik ben ook wel een beetje trots op hem en op 
de Mik natuurlijk. Na dit verplichte voer konden we weer verder met feesten. Pierre probeerde nog de wielrenners op de dansvloer te krijgen, maar zoals gezegd, Mikkers houden van fietsen. De dames daarin tegen houden weer niet van fietsen. En zo gebeurde het, dat Pierre toch de dansvloer vol kreeg. Aan het eind van de avond verraste onze huis cateraar nog voor een lekkere saté. Rene bedankt. De verhalen werden alleen maar sappiger naarmate we de alcohol naar binnen bleven gieten. Zo wisten Jeroen en ondergetekende Lambert weer nerveus te krijgen door te melden, dat hij absoluut geen kans maakt tijdens de tijdrit. Zo rijdt Jeroen gemiddeld 45 per uur. Lambert negeerde deze signalen en besloot zijn heil op de dansvloer te zoeken. Op diezelfde dansvloer 
speelde Jan-Gerard voor John Travolta. Alle vrouwen had hij aan zijn vinger. Beste Jan-Gerard, wellicht eens een sollicitatie ergens in Hollywood? De schrijver kon er niet meer tegen en nam een wijs besluit. Hij bedankte de voorzitter en sloop er tussenuit. Op weg naar huis bekroop me een fijn gevoel. Voor ruim een jaar geleden kende ik al deze mensen niet. Nu heb ik er 66 (fiets)vrienden bij. Het enige wat ik daarvoor hoef te doen, dat is het uitoefenen van mijn hobby. Dus alle Mikkers bedankt en laten we deze unieke club bij elkaar houden en koesteren.Groeten, Jaco ‘boot’ Heinen
Klik HIER voor ALLE foto's van de feestavond
