Zaterdag 3 juni 1995. In de verwachting een man of twintig aan te treffen, staan we om 7.15 uur met z’n vieren (!) onze fietsen op de auto van Ja Selst te bevestigen voor het autoritje naar Wageningen. Van de overige Mikkers geen spoor, zouden ze met z’n allen de Elfstedentocht in Friesland gaan rijden en daarom al op weg zijn naar Friesland?

Welnu, we schreven ons in voor de 110 kilometer versie, zodat we weer op een redelijke tijd terug zouden zijn. De Hel van Wageningen is een zeer populaire toertocht, getuige het grote aantal deelnemers. Bovendien was het prima fietsweer.

De eerste 55 kilometers worden afgelegd via een lus en over de Amerongseberg over relatief veel (smalle) fietspaden. Vanwege het grote aantal deelnemers was het soms lastig om anderen in te halen (of ingehaald te worden) wat mij soms lichtelijk een gevoel van claustrofobie gaf. Jan, Frans en gastrenner Martin (niet mijn broer) verzekerden mij, dat dat niet aan de tocht lag, maar aan mij. Oké, het zij zo. Gelukkig voor Frans stond er op de stempelpost een fietsenmaker, want de slag in Frans z’n achterwiel bleek veroorzaakt te zijn door een gebroken spaak.

Misschien de volgende keer iets minder gewelddadig de Amerongseberg beklimmen, Frans?

In rap tempo werden er verschillende stijgingspercentages geserveerd met klinkende namen, zoals Heveadorp, Marienberg, Zilverberg etcetera. Hoe we precies gereden hebben weet ik echt niet, want we zijn zo vaak links- en rechtsaf gegaan, dat ik binnen de kortste keren mijn richtingsgevoel kwijt was. Wel viel het mij op, dat we het dorp Doorwerth wel zo’n 5 keer ingereden zijn.

Na 80 kilometer kwam onze Abdoe zichzelf even tegen (met hamer en al) maar Frans liet zich niet kennen en sloeg gewoon terug. Een paar kilometer verder had hij de hamer al weggegooid en toerden we de laatste kilometers in een lekker tempo naar Wageningen.

Rob Lustig.