“Mag ik als eerste bij het raampje zitten??”, dat was jaren geleden de belangrijkste vraag aan het begin van een uitstapje met school.
Het bij het raampje zitten is tegenwoordig niet meer relevant, want een racefiets heeft nou eenmaal geen ramen. Maar die bus is nog steeds van groot belang.
Zaterdag 12 mei jongstleden reed er aan de voet van de POSBANK een 7-persoons bus. Met 7 angsthaasjes. Wat was er gebeurd??

Welnu, om te beginnen was het perfekt weer. Een graad of 25, dus er kwam niet al te veel lui zweet uit de porien, er stond weinig wind die ook nog eens uit het oosten kwam, dus in de rug op de terugreis van het uitstapje, en bovendien stond er voor 12 mei het traditionele RONDJE POSBANK op het menu. Negen moedige mikkers, te weten Maarten Bos, Jan Blokhuis, Pieter Bout, Marinus v.d. Groep, Gert Heuveling, Erik Hubertse, Pieter Stoffer (nog niet helemaal 100% getuned) Nico Verburg (met naverbrander) en Rob Lustig hadden de stoute schoentjes aangetrokken voor een warm avontuur. En vaste prik tijdens dit rondje: Er moet en zal halverwege geknald worden. Niet verplicht, maar wel gewenst.
De grote hamvraag is dus: Wie beschikt vandaag over het meeste taktische inzicht??

Tijdens de eerste 65 kilometer leek Nico over de beste papieren te beschikken. Nico had vrijdag een extra portie SPAANSE PEPERS gegeten wat niet aan de lucht edoch wel aan de snelheid te merken was. Hij duldde niemand voor zijn nieuwe blauw-oranje fiets. Maarten mocht een poosje langszij komen, ook Pieter werd dit een poosje gegund, ikzelf mocht ook even het genoegen smaken, maar daar hield het wel zo’n beetje bij op. Nico LEEK dus over de beste papieren te beschikken. LEEK, want er was één Mikker die slimmer was. Bij het gemis van onze altijd onberekenbaar sluwe vos Willem Koelewijn vond onze voorzitter Jan Blokhuis dat hij dan maar de allesvernietigende jump bij de POSBANK moest maken.

Met nog 1 kilometer te gaan tot de voet van de col was de spanning al te snijden. Waar rijdt Nico?? Hoe fris is Maarten?? Hoe is de konditie van Marinus?? Waarom rijdt Gert nu zo stilletjes achterin??

Vergeefse stress.                                       

DAAR GAAT JAN !!!!!!!!!!!!. Met een allesvernietigende jump, met direkt in zijn kielzog Erik !!!!!! 

Ze pakken meteen 100 meter. De concurrentie is ter plekke verslagen dus is het zaak de bus op te zoeken. Er wordt door de 7 achterblijvers druk gekeken waar de bus is. Dat is het lot van de achterblijvers. In de bus en dan gezamelijk de top van de col bereiken.

MAAR WELKE TOP?? ER IS GEEN TOP !! Sterker nog: ER IS GEEN POSBANK. Jan en Erik komen er als eerste achter dat de de weg naar zowel de Posbank als de Zijpenberg door rood-witte linten zijn afgezet. Iets met MKZ. Mikkers Kunnen Zuipen?? Mooie Kastanjes Zoeken??
Jan en Erik worden dus ingelopen, de jump was tevergeefs. Jammer mannen, volgende keer beter.

Na een toeristisch rondje rond het naastgelegen restaurant was de droom van de bolletjestrui voor eenieder voorbij.

Dan gaan we maar een picknickplekkie uitzoeken. In Velp vonden we na wat gezoek een zonnig terrasje waar de koffie en dan vooral de bijlage in een klein glaasje bijzonder goed smaakte.

Na de koffie was het tijd voor de terugreis. En omdat Nico perse voor het donker thuis wilde zijn ging dit in gestrekte draf. Het binnenblad werd verruild voor de grote molen echter de beide Pieters wilden vandaag blijkbaar nadrukkelijk op souplesse trainen want ze reden met een verzetje à la Lance Armstrong. Pieter Bout kon hierbij zijn fiets wel op snelheid houden, bij Dirk-Pieter ging het lampje echter snel uit. Hij bleek duidelijk nog niet geheel hersteld te zijn van een griepje. Gelukkig waren we de kilometertjes al aan het aftellen....... Ik heb hem nog geprobeerd te bemoedigen met kreten als:”nog maar een uurtje en dan ruik je je vrouwtje alweer”, maar dat had weinig effekt. En dat kwam niet alleen omdat hij al doorhad dat het nog ruim anderhalf uur fietsen was, maar ook omdat Tineke niet thuis was.....

14-05-2001 Roberto