De zaterdag naar Hemelvaart wordt al jaren de “Tecklenburg Rundfahrt”georganiseerd.
Een pittige tocht van 150 km door de mooiste plekjes van het “Teutoburgerwald’”, gelegen zo’n 60 km ten westen van Enschede. Bij deze tocht wordt maximaal gebruik gemaakt van kleine binnenwegen en hellingen welke variëren van vals plat tot 25%.
Een echte uitdaging dus….    
Vorig jaar overgeslagen, dit jaar hoog op de lijst van mijn fietswensen.   
Dit ondanks de thuiskomst de avond ervoor van een vermoeiend weekje Praag samen met Janny.                         

De weersvoorspellingen zijn ideaal. Hoewel er geen andere MIK-ers gaan, besluit ik dan maar zelf af te reizen.

Om 6 uur draai ik de snelweg op richting Enschede.
Voorbij Voorthuizen word ik eigenlijk pas wakker en realiseer me dat mijn rijbewijs de reis naar Duitsland niet zal meemaken.
Voor Enschede herhaalt dit gevoel zich bij de gedachte dat ik niet eens gekeken heb of de tocht wel doorgaat vanwege de MKZ-crisis! Toch niet zo’n ideale voorbereiding dus.
Tot mijn opluchting word ik na Enschede gepasseerd door de eerste auto met fietsen achterop die zich onmiskenbaar ook richting Osnabrück spoeden. 

Bij de startplaats in Ibbenbüren is het om kwart voor acht al zo druk dat er nauwelijks een plekje voor de auto te vinden is. Na een snelle kop koffie zit ik om 8 uur op de fiets.

Met een groep fietsers komen we na de eerste lange afdaling aan op het stadsplein in Mettingen. Ik herken de eerste koffiestop van de vorige keer. Waarom staat er dan pas 10 km op de teller??
In het begin van de afdaling blijken we een afslag gemist te hebben. Het leuke van deze tocht was het klimwerk nietwaar? Nu dus niet klagen en omhoog maar weer.
Bij de klim van 25% langs de boerderijen wordt het voordeel van een trippeltje voor het eerst gevoeld.
Al snel zit ik in een groepje samen met twee Drenten, die elkaar op de camping in de buurt ontmoet hebben. De hele tocht zullen we met z’n drieën bij elkaar blijven.

Het blijft ondertussen wel opletten: in een scherpe bocht bij een afdaling ligt wat steenslag. Enkele fietsers voor ons zijn hier lelijk onderuit gegaan, gelukkig is het letsel beperkt tot schaafwonden. Voor één fietser is het afgelopen: een dubbelgeklapt wiel. Van een ander staat
het zadel 30⁰ scheef, de rest van de dag zie ik hem nog regelmatig fietsen.

Hoogtepunt is de klim van max. 18% naar Tecklenburg, dat is wel even wat anders dan de Posbank. Hijgend maar voldaan wordt de top bereikt. Na de tweede rustplaats met soep, gaat het weer terug naar Tecklenburg en mogen we het vanuit de andere richting proberen.

Dan komt de finish in zicht. Daarbij wordt het nog even spannend: de vorige keer moest ik op het laatste klimmetje afstappen. Dit keer ervoor wat rustiger aan, extra eten en drinken, en ook dit klusje wordt geklaard. Onder het genot van een overheerlijke bockwurst nog even napraten. Nog even tanken in Duitsland, vreemd geld moet dit jaar tenslotte op. Even na 5 uur sta ik, een mooie fietservaring rijker en minder vermoeid dan verwacht,  thuis weer voor de deur.

Pieter Bout.