|
Ook
de aandrijving begint er lekker lichtbruin uit te zien. De kransjes
beginnen beetje bij beetje vol te lopen en van de oliefilm op de ketting
is al niets meer te zien.
Af
en toe worden de modderbaden afgewisseld door een stukje asfalt. Dan
krijgen de benen even de tijd om soepeltjes rond te draaien. Bovendien
is dit het moment om de inwendige mens te versterken, want tijdens een
glibberpartij in de modder is het niet handig om een boterhammetje te
nuttigen. |
 |
Na
een aantal kilometers was het tijd voor de Keuterberg. Deze bult is
bekend/berucht om het korte stuk van 22 % gevolgd door een stuk
vreselijk vals plat van een paar honderd meter. Pal hiernaast loopt het
ATB-pad. Dit pad heeft een veel gelijkmatiger stijgingspercentage en is
duidelijk minder te bevrezen. |
|
Gewoon
een lekker kransje uitkiezen en een paar minuten doorkachelen. Helaas
voor de snelheidsduivels valt er weinig heuvelaf te racen, want er zijn
maar een paar afdalingen voorzien van een laag asfalt. Ik heb zelf
onderweg ook een keer de modder van zeeeeer dichtbij bestudeerd
(ongeveer op pedaalhoogte) tijdens een spekgladde afdaling waarbij
vanwege slipgevaar de remmen eigenlijk strak ingeknepen moesten worden
om nog een beetje te kunnen sturen, echter door dit remmen slipten beide
wielen meteen zodat sturen geen nut meer had. En ja, wat doe je dan??
Met 40 per uur naar beneden glijden in de hoop dat er geen bomen
oversteken en je voorwiel niet ineens een haakse bocht naar links wil
maken terwijl je evenwichtsgevoel liever naar rechts wil, of toch maar
proberen het wat beheerster te doen?? |
Hoe
het ook zij, het ging niet goed want er dreigde toch een boom over te
steken zodat een noodstop (voor zover hier sprake van kan zijn) de enige
oplossing leek te zijn. |
|
Het
werkte, de boom werd niet geraakt maar de ATB ging plat en ik dus ook.
Na een meter of 6 door de blubber te hebben gesparteld kon ik opgelucht
konkluderen dat mijn Lookpedalen gelukkig feilloos habben gewerkt. Want
het zou toch wel een knullig gezicht zijn als je schoenen aan je ATB
zouden blijven zitten en je op deze manier achter je ATB aan zou moeten
glijden. |
|
Na
een lunchstop in Valkenburg centrum (de zo gezellige winkelstraat was
vrijwel uitgestorven, was er soms sprake van een massale
toeristenstaking???) leek het ons leuk om nog een route te rijden. |
 |
|
Je
rijdt per slot van rekening niet helemaal naar Limburg om weer uitgerust
thuis te komen. Het moest een pittig dagje worden. Des te heroischer
mogen de verhalen bij thuiskomst aan het thuisfront zijn. Toch??
Bovendien was de kleding nog niet voor de volle 100% besmeurd en dat is
toch wel HET bewijs van een zwaar dagtochtje Limburg?? |
|
We
besloten de permanente route tussen Valkenburg en Meerssen te pakken.
Bij een tankstation even de aandrijving met veel water gesmeerd zodat ik
eindelijk de kransjes weer kon tellen. Op deze route was vrijwel geen
klei/mergel te bekennen, maar het was minstens zo vochtig. |
|
Iets
te noorden van Meerssen loopt een helling vlak naast de snelweg. Deze is
bekend van vele NK’s die er op gereden zijn. Pech, deze mooie
asfaltweg is bedoeld voor racefietsen en dus werden wij het weiland en
later het bos in gestuurd. Over een spekglibberig paadje (eigenlijk een
veel te mooi woord) waar evenwicht houden belangrijker was dan
doorfietsen alleen. Ik begreep nu dat een pijlbordje met de pijl omhoog
in Limburg letterlijk moet
worden geinterpreteerd. Het betekent
heeeeeeeel
soms rechtdoor maar
meestal
omhoog.
Om
14.30 uur bereikten we Valkenburg weer en bleek de teller op 65
kilometer te staan. De tweede lus was beslecht en het was mooi geweest
voor vandaag. Schone kleren aan en hup naar huis. Op naar de koffie met
gebak.
|
Aan
dit moddergevecht werkten mee:
Klaas Koelewijn (helemaal in het blauw, rode fiets)
Pieter
Bout (rode Cannondale met bijpassende rode bandjes)
Gert Heuveling (zwart-wit gevangenispakje)
Rob Lustig (met buff) |
