Zaterdag 23 Juni staan we alweer vroeg bij Wijnands voor het vertrek naar Wageningen voor de Jan Janssen Classic. We hadden als Team Way4Life afgesproken om deze toertocht als voorbereiding te doen voor ons h
ogere
doel later dit jaar. 150Km toeren op en rond de Posbank. Met daarin werkelijk
alle klimmetjes opgenomen die je maar kan verzinnen. Over 150km heb je ruim 1300
hoogtemeters. Ik kan je vertellen, dan moet je echt zoeken. Zeker als je bedenkt
dat we niets twee keer rijden. Kennelijk is het ook een populaire toer zo net
voor de zomer vakanties. Maar liefst 7000 inschrijvingen! En dat was te merken
toen we richting Wageningen reden. Vanaf de snelweg stonden we al in de file
richting Wageningen. Gelukkig hebben we Harry en parkeerden we de auto (met
fietskar) bij de lokale FC Bennenkom. Omstanders keken ons verbaast aan toen ze
zaken dat maar liefst zes man uit de auto van Sjaak stapten. We besloten om maar
niet naar de start te rijden. We waren al een beetje laat en we zouden tegen de
stroom in moeten fietsen. We hadden ons gelukkig via de website
ingeschreven,
dus we konden met een gerust hart starten. (behalve Harry, die illegaal rond
fietste, maar dat zou hij later ruimschoots goed maken) Harry had er zin in en
nam gelijk de kop om vervolgens vol gas tientallen wielrenners in te halen.
Helemaal soepel ging dat niet, want we waren met zes man en dat is best lastig
met zoveel mensen op het pacours. In de buurt van Arnhem moesten we even
sleutelen aan Sjaak z’n (leen) fiets. Zijn stuur zat los en dat is best lastig
in een afdaling. Theo had gelukkig zijn gereedschapskoffer mee genomen. Dus dat
probleem was snel verholpen. Na 40Km hadden we onze eerste stop en daar liet
Harry zijn fiets even nakijken. Het schakelen ging niet echt soepel, dus dat
werd daar nog een goed afgesteld. Als Rutger z’n 18de plasje van de dag heeft
gemaakt gaan we weer verder. Nu rijden we regelmatig rond de Posbank, maar ik
moet zeggen dat we op plekken kwamen die we nog nooit eerder hebben gezien.
(althans niet bewust) Het weer was naar Nederlandse begrippen best, maar er
stond wel heel veel wind. Dat deerde Rutger kennelijk niet om steeds 300
meter
voor een groepje te rijden waar de rest van het team in reed. (Alleen met wind
mee natuurlijk, anders is het te zwaar) Gelukkig kreeg ik een lekke band. Dit
bracht ons weer samen en na deze onverwachte pitstop konden we weer verder. Via
een hele bijzondere lus kwamen we weer op de Posbank terecht. Dat is grappig, we
reden nagenoeg hetzelfde rondje als vorige week tijdens de saamhorigheidstocht.
Dus op het hoogste punt is het dan tijd voor koffie. Aangezien Frank v.d Bos er
niet was, greep Theo de gelegenheid aan om te sponsoren. Na wederom een
flashback van de week ervoor reden we een stukje door Arnhem. Hier waren door de
organisatie diverse leuke klimmetjes door de stad uitgezet. Bij de lokale
atletiek vereniging hadden we weer een stop. Daar konden we even genieten van
een bescheiden zonnetje. Harry had haast (heeft hij volgens mij altijd) en wilde
weer verder. Via vele bekende weggetjes gingen we weer richting Wageningen. Maar
niet voordat we de Italiaanseweg
hebben
gehad. Daar was het druk. Daar was het heel erg druk. We gingen als slakken
omhoog en ik moest af en toe een duwtje geven om er langst te kunnen. Niet dat
het veel zin had. Je kwam er gewoon niet door. Na deze doldwaze optocht kwam het
einde van deze prachtige tocht in zicht. Als Way4Life team joegen we de vele
renners voor ons voorbij. Rond 15:00 uur reden we over de finish. Daar was het
een gezellige drukte. We besloten met dit mooie weer een biertje te pakken en
hebben nog even liggen chillen op een grasveldje. Zoals gezegd moest Harry zich
nog inschrijven en deed dat in de vorm van zes keer patat. Daar hebben wij
uiteraard geen moeite mee. We filosoferen nog even na over deze tocht. Een van
de mooiste die we gedaan hebben binnen Nederland. Alles is perfect geregeld en
bij werkelijk iedere oversteek stonden verkeersregelaars. En daar hebben
we
gelijk het zwakste punt van deze koers. Het is eigenlijk te druk om nog lekker
te kunnen fietsen. Soms had ik het idee dat we rond vier in de spits rond
Utrecht reden. (bumper aan bumper) Voorlopig ben ik even uit gefietst met al
deze tourtochten. Of ben ik gewoon tourtocht moe? We stoppen met filosoferen en
gaan naar huis. Sjaak heeft nog even ruzie met een mede weggebruiker en we
moesten even laten zien dat Sjaak niet alleen in de auto zat. De chauffeur koos
eieren voor zijn geld en gaf Sjaak de ruimte die hij nodig had. We parkeren de
fietskar weer waar we die hoort en gaan moe en voldaan naar huis. Nog twee
maanden en dan moeten we er klaar voor zijn. Het (fiets) hoogtepunt van het
jaar. (tour for life)Groeten, Jaco ‘boot’ Heinen
( ps: aan de hand van de foto's zou je anders doen vermoeden maar er schijnt echt gefietst te zijn .... )