Sommige tourtochten moet je ooit eens gereden hebben. De klimclassic (voorheen Steven Rooks klim classic) is daar absoluut één van. Ik heb deze twee jaar geleden gereden op een hybridefiets. Ik heb het toen vreselijk zwaar gehad. Deze keer was ik goed voorbereid. Het zou deze keer ook anders zijn.

Met het (bijna) complete tour for life team zijn we op Hemelvaartdag in alle vroegte richting Maastricht vertrokken. Alleen Rene Groen was er helaas niet bij, maar Sjaak, Roel, Theo, Harry en ikzelf kropen in de auto van Sjaak met de fietskar van Wim Schaap erachter voor een twee uur durende rit. Rutger is de avond daarvoor al vertrokken, omdat hij wat meer tijd nodig heeft om naar Maastricht te rijden. (hij weet de weg nog niet zo goed) Onderweg hebben we al de nodige voorpret en vlak voor Maastricht bellen we Rutger maar eens wakker. Na het nodige zoekwerk en een zeer noodzakelijk plaspauze komen we rond half negen aan bij Hein. (zwager van Rutger) Hein woont 300 meter bij de startlocatie vandaan en is voor ons een prima plek om ons voor te bereiden op een mooie uitdaging. Honderden wielrennen zien we al rijden en al snel zitten we in hetzelfde treintje. Inhalen is lastig en we beleven dan ook een rustig eerst uur. We rijden gelijk België in en al snel krijgen de eerste serieuze klimmen voor onze kiezen. Klimmen in België is anders dan klimmen in het hooggebergte. Het gaat continue op en af met korte venijnige klimmen van één a twee kilometer. Op de macht klimmen kan heel goed maar na een stuk of tien tot vijftien van zulke klimmen gaan ze zwaar worden. (samen met de kilometers) Doseren is belangrijk. (maar ook moeilijk) Nu rijden we met een team dat redelijk aan elkaar gewaagd is, maar als er een paar bij zijn die steeds als eerste boven willen zijn, dan gaat onbewust de tocht zwaar worden. En zo gebeurde het ook. De haantjes van Halteren willen maar wat graag laten zien dat ze goed kunnen fietsen. (en dat kunnen ze ook) Dus elke klim werd aangegrepen om de ander eens te testen. De rest van het team ging daar in mee. Roel rijd in één vast tempo omhoog en ook Harry volgt deze stijl. Ikzelf kan me daar ook wel in vinden. Theo heeft het in het begin lastig. (maar namaten de kilometers toenamen ging Theo steeds beter rijden. Een dieseltje dus.) Soms ging het er chaotisch aan toe, terwijl de één even op adem kwam, knalde de ander alweer weg. Hierdoor raakte we elkaar nog al eens kwijt. Bij de eerste stop hebben we even overlegt en daarna ging goed.

De eerste stoere uitdaging van deze tour kwam in beeld. De beklimming van de Col de Redoute. Op dit bergje was ook een tijdwaarneming uitgezet. Hier kunnen sommige zich uitleven, wat natuurlijk ook gebeurde. Als gekken vlogen mijn team maatjes aan me voorbij. Wie zou de snelste zijn. Lekker belangrijk, het gaat hoe je voelt als je eenmaal boven bent en daarna… Hieruit blijkt dat ik nogal naïef ben. Ik was kennelijk de enige die ‘rustig’ begon. Twee kilometer met het laatste stuk 20%, belachelijk zwaar. Het heeft eigenlijk niets met klimmen te maken. Harken zul je bedoelen. De haantjes van Halteren waren een beetje aan het kibbelen wie het snelst was toen ik boven kwam. Uiteindelijk waren de onderlinge verschillen binnen de 40 seconden. Waar gaat dit over? Braaf fietsen we verder naar de volgende tijdwaarneming. Op dit bergje zijn de verschillen nog veel kleiner. Het hele team zat binnen de 20 seconden. (of zoiets) Rutger vind het tijd voor een bakkie koffie en de laatste 50 kilometer hebben we ons blind gezocht naar een (leeg) terras. Dat kun je natuurlijk wel vergeten met nog duizenden andere tourrijders op het parcours. De laatste stop wordt gebruikt om de bidons te vullen en zo gaan we voor de laatste 20 kilometer. Een prachtige afdaling volgt naar de Maas. We zijn bijna in Maastricht en sommigen van ons zijn daar best wel blij mee. De kilometers gaan tellen en de benen worden toch wat zwaarder. Maar de organisatie heeft nog een hele lelijke klim voor ons in petto. Één lange rechte weg die recht de hemel in loopt. Één kilometer a 12% Rutger had wat problemen met zijn homofiele verzetje. (had hij die dan nodig?) dus deed het rustig aan. Roel rijd stevig door totdat kramp hem dwingt te stoppen. Harry en Theo kiezen hun eigen tempo. Terwijl ik met tegenzin aan die laatste klim begin kwam er ineens een sneltrein voorbij met de naam SvH. Sjaak had Rutger even geholpen en begon met een kleine achterstand aan de (een na laatste) klim. Staand op de pedalen perste Sjaak zijn laatste energie eruit. Dat laat ik me niet gebeuren en zet de achtervolging in. Sjaak moet wel ontploffen, maar dat gebeurde niet. Vlak onder de top gaat Sjaak pas zitten en ik kom tot op 10 meter. Helaas (voor mij) was de klim te kort. Klasse van Sjaak, maar daarna was de pijp wel leeg. De laatste klim heeft hij nog wel de kop genomen, maar het beste was er vanaf. Daarna hadden we nog een mooie afdaling naar de Maas waar we nog vijf kilometer moesten afleggen naar de finish. Hein en ondergetekende pakken de kop. (Volgens Rutger voor het eerst) we rijden lekker uit en komen als compleet team, zonder schade, zelfs zonder ook maar één lekke band over de finish. We worden nog verwelkomt door de speaker die op een of andere manier door had dat we uit Spakenburg kwamen. (of waren Roel en Rutger ietwat enthousiast?) We kopen nog (speciaal voor Harry) een vette zak patat. Een ijskoud bietje gaat er ook wel in. Het was intussen z’n 20 graden geworden en het zonnetje scheen vrolijk. Rond vijf uur rijden we weer naar Hein z’n huis. We kleden ons om en laden de fietsen weer op de kar. Rutger is zo moe dat hij Harry vraagt naar huis te rijden. (moe? waarvan dan?) Wij kruipen weer vrolijk bij elkaar in de auto en zetten koers richting Spakenburg.

Onder weg haalt Harry ons in. Rutger ligt te slapen. Ik heb het al eerder geschreven. Het valt niet mee om voorzitter van de MIK te zijn. Onderweg stoppen we nog even om benzine te tanken. (en om te plassen) Roel wordt overvallen door kramp. Hij is zo van slag dat hij (bijna) vergeet z’n schoenen mee te nemen. We kunnen wel stellen dat de Klimclassic niet voor watjes is. Als onze toppers liggen te slapen of kramp krijgen is hiermee wel voldoende gezegd.

Volgende ultieme uitdaging, 9 Juni in Vianden, Luxenburg.

Groeten, Jaco ‘boot’ Heinen