Klimmen – Monschau – Klimmen 2012

En dat is het ook, klimmen. De ene heuvel na de andere.  Voor de niet topografen onder ons. Klimmen is een klein plaatsje in Limburg vlak bij Valkenburg. Van daaruit natuurlijk het perfecte startpunt om nog dieper het heuvellandschap binnen te trekken. Echter, niet richting de Ardennen waar menig tocht naar toe gaat, maar naar de Eiffel. Zelfs onze jarenlange gids Hein die een ras Limburger is (Woonachtig in Maastricht) ziet tijdens deze tocht bergjes die hij nog niet eerder had gezien. (En Hein is een fietsfanaat van het zuiverste (Limburgse) water. Dus, als het voor Hein een uitdaging is, dan het zeker een uitdaging  voor de geharde Mikker!

Maar voordat we ook nog maar aan deze tocht konden denken hadden we te maken met de grootste spelbreker die een fietser maar kan bedenken: Het weer! Deze dagen gespreksonderwerp nummer één. Tientallen mails zijn deze week heen en weer gegaan en de websites van weer online en weer.nl waren overbelast. Maar hoe veel we ook kijken, we kunnen er niets aan veranderen. Uiteindelijk besloten we toch om te gaan. (Ondanks de ervaringen van de weken daarvoor) Met tassen vol regen en winter kleding togen Sjaak, Rutger en Jaco richting Maastricht. Andere Mikkers besloten de Reichswaldtoer te gaan fietsen op Zaterdag.

Uiteindelijk viel het weer reuze mee. We begonnen in … je raad het al, Klimmen. Van daaruit naar Bochum (Duitland) en daarna richting Roetgen. (ook Duitsland)Mooie geleidelijke klimmen rond de 1000 tot 1500 meter lang. Gelukkig niet al te stijl. We waren elkaar regelmatig aan het testen, maar het trainen stond centraal. (riepen we steeds) Maar we blijven haantjes en zo kwam het, dat we om beurten als eerste boven waren. Vlak voor Roetgen kreeg ik een lekke band. Midden in een afdaling over een smal fietspad. Ik dacht dat ik beter even aan de kant kon gaan en reed de berm in. En daar ging ik. Spontaan over de kop. Rutger schrok eerst, maar later bleek dat het allemaal heel langzaam ging. De band werd gewisseld en drie kilometer verder waren we in Roetgen.

Daar bleek dat onze gids niet 100% oksel fris was en voorstelde om 105 Km te rijden. Dat hadden we niet verwacht, maar toen keken we nog eens goed naar de wolken en toen besloten we spontaan om ook maar de 105 Km te gaan rijden. Een wijs besluit, de tocht was zwaar genoeg en de wind waaide hard. Dus, Monschau hebben we nooit gezien.  In een lekker tempo reden we weer richting Klimmen. En tussendoor moesten we (inderdaad) weer heel veel klimmen. De schrijver reed weer eens verkeerd en moest alle zeilen bijzetten om Hein, Rutger en Sjaak bij te halen. Die krijgen het voor elkaar om mij midden in een klim te bellen. (vlak onder de top waar zij stonden te wachten) Iets wat ik natuurlijk altijd wel kan waarderen. (Zeker na vorige week!) We reden de laatste meters uit en natuurlijk moest Rutger als eerste boven zijn op de laatste klim. We hebben hem maar laten winnen, anders moeten we dat weer weken aanhoren.  Omdat Rutger zo blij was dat hij had gewonnen en dat het weer aan het omslaan was en omdat hij weer naar huis mocht en omdat hij dan niet hoefde te rijden bood hij spontaan een biertje en een patatje aan. Daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen.

In de auto bleek dat we het getroffen hadden met het weer. De eerste druppels vielen op de voorruit en her en der waren de straten zeiknat. Rutger had plaats genomen achter in de auto en was voor zijn doen behoorlijk stil. Sjaak en ik keken om en zagen dat hij lief lag te slapen. Tja, het valt ook niet mee om voorzitter van MIK de te zijn.

Hopelijk volgende week beter weer.  Groeten Jaco (boot) Heinen