Luik-Bastenaken-Luik 2004.

Na meerdere jaren van afwezigheid zou MIK’80 eindelijk weer eens vertegenwoordigd zijn bij één der mooiste tourtochten, LBL. De klassieker van 240 km door de Ardennen met de gevreesde klimmen op het einde: de Wanne, de haute Levée, de Rosier, de Vequée en natuurlijk als laatste de gevreesde Redoute.

Voor mijzelf al sedert jaren een wens deze tocht eens te rijden, maar steeds kwam er wat tussen. In het voorjaar werden er al plannen gesmeed, en uiteindelijk door 4 man ook een kamer geboekt in het Holiday-Inn bij de startplaats.

Drie debutanten: Henk en Gerard van de Mheen en Pieter Bout, maar gelukkig ook een ervaren rot: Nico Verburg.

Vrijdagmiddag tussen twee en drie uur vertrokken. Bij het opladen van de fietsen al een hevige bui: achteraf een voorteken van nog veel meer nattigheid.

Na het inkwartieren een aantal pilsjes en een flink bord spaghetti. De serveerster wist kennelijk al dat ons een beproeving te wachten stond, want we kregen spontaan een gratis tweede portie aangeboden. Maarten Bos aan de telefoon: Wim ter Haar had bij het afhalen zijn startkaart laten liggen. Bij navraag lag deze er nog. ’s Avonds een wandelingentje in Luik, een veel leukere stad dan je vermoedt als je bij Maastricht de grens over rijdt. Dan nog even een belgische Leffe in een leuk café.

’s Ochtends ontbijten in de gymzaal, buiten ziet het er hoopgevend uit: de regen valt met bakken uit de hemel.. Kwart over zes wordt het toch droog en zijn ook Maarten en Wim aangekomen vanaf de camping buiten Luik . We kunnen van start. Al snel blijkt dat we aardig beetgenomen zijn met een fabeltje dat het klimwerk alleen op het einde van de tocht zit. Ter verhoging van de feestvreugde gaat het na zo’n anderhalf uur regenen, steeds harder. Wim vindt het niet leuk meer en belt Thea om de bezemwagen voor te rijden. Bij de eerste controle in Baraque de Fraiture stappen Maarten en hij af. De overblijvers komen tot de conclusie dat Wim het niet zag zitten. Het vermoeden is dat hij eerst geprobeerd heeft starten te voorkomen door zijn startkaart te laten liggen en toen dit niet lukte het weer als excuus heeft gebruikt.

De zware last om de naam van MIK toch hoog te houden komt nu te rusten op de schouders van de vier overblijvers. Shakend van de kou op de fiets tijdens de lange afdalingen. Waarom rijden wij vieren als enigen met korte mouwtjes en zonder regenjasje? Omdat ik zo dom was dit te roepen voor de start. Vandaag rijden we daarom liever omhoog dan naar beneden: dan wordt je tenminste weer warm.

Voor Bastogne beter weer, erna nog een slechte periode met veel regen. Richting de Wanne gaat het dan, en hierna volgen de schitterende klimmen elkaar snel op. Wat is dit toch en prachtig fietsgebied! Henk is er terecht trots op dat hij op de Redoute niet hoeft af te stappen.

Na de Redoute in razende vaart naar Luik. Wat Nico eerder al voorspelde gebeurd: bij het binnenrijden van Luik breekt de zon door. Nico kan na zijn fietscarrière in ieder geval weerman worden met de rubriek “Fietsweer’.

Na ontvangst van het diploma en een paar pilsjes naar huis. Even buiten Luik zie ik net op tijd in de achteruitkijkspiegel dat de fiets van Nico op het punt staat de drager te verlaten en op de weg te stuiteren: kennelijk wil hij in Luik blijven omdat hij nog geen afscheid wil nemen van deze schitterende tocht.

Wij zijn moe, maar voldaan en terecht trots op de geleverde prestatie. Een zware tocht onder moeilijke omstandigheden. Zelf heb ik mij voorgenomen het nog een keer over te doen bij mooi weer.

Piet Bout.