La Marmotte. 3 september 2011.

De voorgeschiedenis:

Maarten Bos, Pieter Bout, Jaap van den Hoogen en Wim Schaap zijn op 31 aug 2011 afgereisd naar Venosc (13 km van Bourg d’Oisans) om daar op 3 sept de Marmotte te gaan fietsen, georganiseerd door Alpe Huez fietsreizen. Een groep van 11 personen deed die dag mee, vergezeld door een volgauto van de organisatie. Helaas moesten Peter Hopman en Rene Groen afzien van deelname. De psychologische oorlogsvoering was al vroeg in het seizoen gestart. Enkele voorbeelden. Jaap van den Hoogen heeft een bestellijst laten rondgaan. Hij gaf aan dat hij als eerste de laatste berg (Alpe Huez) zou bedwingen en dan konden de andere deelnemers hun bestelling doorgeven; bier of frisdrank en dan zou Jaap het vast kunnen bestellen. Wim Schaap had de nodige druk op Jaap gelegd door te stellen dat hij als jongste deelnemer zeker als eerste boven moest zijn, maar benadrukte wel dat wanneer het lang en zwaar is, hij Jaap zou pakken op de Alpe Huez. Wim had deelname van Jaap dus afgeraden, want dat kon natuurlijk niet waar zijn dat een bijna 6 jaar oudere zwager hem zou inhalen. Dat zou Jaap verleiden tot een bovenmatige, levensgevaarlijke inspanning. Het advies van Wim aan Jaap was; niet meedoen en geen risico lopen……. Pieter Bout was stil en geconcentreerd. Hij had geen bijzondere opmerkingen. Maarten was zoals gewoonlijk niet stil te krijgen; die bek blijft maar gaan met de nodige scherpe opmerkingen. Zo had ieder zijn praatjes en die moesten nu in daadjes zo niet daden omgezet worden. Dinsdagavond is de auto reisklaar gemaakt en is de voorbespreking en de hiervoor genoemde psychologische oorlogsvoering opgevoerd. Op woensdag 31 aug 2011 om 06.00 uur vertrokken en omstreeks 17.00 na 1120 km arriveerden we in Venosc. We verbleven daar met z’n allen in een chalet waar 15 mensen in konden slapen. Die avond na de maaltijd een potje klaverjassen (MB+WS tegen JvdH+PB). Beide bomen werden door MB /WS gewonnen, waarbij de eerste via een pit toch nog werd binnengehaald, ondanks de voorsprong van JvdH/PB. Zo werd ook het klaverjassen gebruikt om de oorlogsvoering verder op te voeren.

De dagen ervoor;

Regen. Gelukkig werd het droog na het ontbijt. Even naar Bourg gereden en daar koffie gedronken. De oorlogsvoering begon al vroeg. Wim sprak zijn genoegen uit met tandje 30 op het achterwiel. Jaap en Pieter kwamen niet verder dan 28. Zou dat wel lukken? Met de auto het eerste stukje van de Alpe Huez “verkend” en daarna 280 hoogtemeters omhoog van Bourg naar Venosc. De keuze van de verblijfplaats leverde Wim de nodige negatieve complimenten op. Je ging toch even van 720 meter naar 1006 meter hoogte……

’s Middags een rondje gemaakt van 80 km met ruim 1100 hoogtemeters door de Col d’Ornon op te fietsen en een klein stukje Croix de Fer en terug naar Allemond (stuwmeer) en uiteraard het toetje naar het chalet in Venosc. Heerlijk rustig omhoog gefietst. Jaap als een speer er vandoor en hij vergiste zich in de afstand. Het plaatsje Ornon stond op 2 km maar de top van de Col d’Ornon was nog 5 km, zodat Wim, vergezeld door Pieter en Maarten heel langzaam vriend Jaap inhaalden. Heel kort na elkaar werd de top bereikt. Maarten merkte op dat Jaap nu al zijn 2e depressie had, namelijk gisteravond met het klaverjassen en nu met het inlopen tijdens de beklimming van de Ornon…….

’s Avonds na de maaltijd weer 2 bomen klaverjassen in dezelfde samenstelling, waarbij de stand gelijk getrokken werd. Twee nederlagen voor het team MB/WS, waarvan er één heel erg kansloos was. Wim bromde erop los; de slechte kaarten waren de oorzaak en Jaap zat vrolijk nagenoeg iedere aas of 10 van Wim in te troeven.

Vrijdag 2 september de clinic inclusief een trainingsrondje van 60 km met ook ruim 1100 hoogtemeters. Via Bourg naar Vilars Reculas naar Huez en afdalen naar Bourg. De theorie was bekend; geen nieuws te melden. Vervolgens reed Gerard (die samen met zijn vrouw Elly alles verzorgde) rustig naar Allemond; gemiddeld iets van 38 km p/uur, zodat we lekker warm gereden waren. De mafkees. Na een plaspauze en wat uitleg van Gerard over het parcours omhoog met de handel; rustig aan. Maarten had een aanzienlijk betere dag dan gisteren, zo leek het. Jaap z’n hartslag was te hoog; die van Pieter ook. Natuurlijk weer voer voor de psychologische oorlogsvoering. Terug in het chalet (ja,ja, dus weer even dat hoogteverschil van 760 mtr naar 1006 mtr…..) werd een pastamaaltijd opgediend en na het douchen richting Bourg voor het treffen van de nodige voorbereidingen. Jaap was er al uit; die wil een 32 voor ipv een 34 en nam zijn fiets mee naar de reparateur in Bourg. Een 32 kan niet, maar een 29 achter kan wel; geen 30, dat kon weer niet. Pieter had die info in het Frans verzameld. Dan maar een 29 achter monteren. Zo gezegd zo gedaan en Pieter keek het aan……. en na enige opmerkingen van Maarten besloot ook Pieter een 29 te laten monteren. Uitleg van Wim over de werking van zijn auto en Pieter ging zijn fiets halen en de rest het terras op aan het bier en een ijsje. Pieter sloot later aan; tevreden met zijn 29 tandjes. Na de avondmaaltijd de voorbereidingen getroffen voor de tocht van morgen en afgesloten met een potje klaverjassen, wat helaas door team MB/WS nipt werd verloren. De reactie van Jaap was iets in de sfeer van; zo zal het morgen ook zijn……..

De Marmotte; 170 km met 5.500 hoogtemeters.

Op 3 sept 2011 om 05.00 uur opgestaan, ontbijt, spullen op de auto en naar de rotonde bij Bourg. Daar klonk het startsein om even voor 7 uur en werd koers gezet naar Allemond voor de eerste berg; de Glandon (aanloop is hetzelfde als die van de Croix de Fer). Het weer was prima; zonnetje erbij en niet al te heet. De beruchte “bypass” bij Rivier Allemond was redelijk vlot bereikt en met een 11% omhoog vervolgde de weg zich naar het stuwmeer. Wim bleef wat achter; de hartslagmeter was de baas en bepaalde het tempo bij hem. Met kleine verschillen werd de top van de Glandon bereikt en na eten, drinken en regenjack aan (tegen de wind/kou) werd de afdaling ingezet; niet geheel ongevaarlijk, maar was goed te doen. Met z’n allen werd het vals plat overbrugd richting Telegraph en ook die berg werd zonnig beklommen, hoewel de lucht al betrok. Ook op deze top werd de inwendige mens verwend met eten en drinken en gingen we iets naar beneden naar Valoire, waar de klim naar de Galibier (16 km lang) begon. We zijn daar met z’n vieren aan begonnen. Een heel pittige klim, vooral het laatste stukje na de tunnel. Een 4 km voor de top begon het te regenen, kreeg Jaap een lekke band en wat krampklachten, fietsten Maarten en Pieter iets vooruit en heeft Wim het “alleen op de wereld” principe toegepast, door oogcontact met Jaap te houden. Handig, want zo konden ze samen de band repareren van Jaap. De temperatuur daalde net zo snel als een steen valt en de wind stak op en de regen werd echte regen. De top werd bereikt en “om het hoekje” was de wereld anders, heel anders. Koude snijdende wind, wolken/mist met weinig zicht en behoorlijke regenval. Koeien op de weg. Glad. Rukken van de kou deed iedereen. Maarten moest even van de fiets, omdat hij zo bibberde, dat hij niet kon sturen. Dat was een link stukje afdalen naar de Col de Lauteret waar de volgauto op ons wachtte. Die kon namelijk niet op de top van de Galibier omdat het verkeer niet omhoog mocht. De Belgen hadden “cycling for life” georganiseerd en daarom stond Elly met haar busje op de col de Lauteret. Maarten en Jaap zaten in het busje, wat zowaar bijna in elkaar stortte veroorzaakt door het hevig rillen van beide heren. Wim vroeg aan Elly waar we ons konden omkleden en dat klonk als: “Walkjsdf Kunndfe eh sss omkleeeeee”, wat voor Elly onverstaanbaar was. In het restaurantje een 100 meter verderop hebben we ons omgekleed en ieder 2 koppen hete chocolademelk gedronken en na een klein half uur was de lichaamstemperatuur weer een beetje op peil. Het was toen gestopt met regenen……… het regende echt pijpenstelen. Zo zouden we niet verder gaan. Voor Maarten wat makkelijker te beslissen dan voor de anderen, omdat hij de Marmotte al 2x op zak had. Na ruim 2 uur werd het droog en hebben Wim en Pieter doorgezet; we gaan weer fietsen. Een rappe afdaling met droog weer maar een zeiknatte weg bracht ons via de nodige tunnels aan de voet van Alpe Huez, waar de natte kleding (spatwater; dat gaat hard als je met 50 km afdaalt) weer werd omgewisseld voor droge kleding.

De ontknoping.

Deze klim werd ook gebroederlijk aangevangen; vol goede moed. De eerste 3 km is slechts 10 tot 11% stijging…… en dan wordt ie wat vlakker, namelijk ruim 9%. Jaap liet na de eerste bocht een gaatje vallen en na de 4e bocht versnelde Pieter iets en dat kostte Maarten de kop. Pieter en Wim reden gebroederlijk verder omhoog. Wim had het idee dat Pieter enkele keren probeerde hem eraf te fietsen. Hij dacht, als ik bij je kan blijven, dan ben je voor mij, want ik ken het parcours. Ben daar in het voorjaar 5x tegenop gefietst en ongeveer 300 mtr voor de finish (die stond net voor het tunneltje) is het niet zo steil en dan sneer ik je voorbij. Alsof Pieter gedachten kon lezen; “Wim, zullen we samen over de streep rijden?” klonk het op de berg. Die vraag werd bevestigend beantwoord en beiden met de handen in de lucht de streep gepasseerd. Een kleine 5 minuten later volgde Maarten, die heel blij was dat hij Jaap was voorgebleven. Jaap volgde op iets minder dan 10 minuten. Allemaal blij dat we toch doorgezet hebben en ons doel bereikt, namelijk de Marmotte uitfietsen. De afdaling ingezet met droge kleding (nu waren we nat geworden van het zweten…..) en na enkele snelle kilometers moesten we weer in de remmen vanwege de regen en werden we voor de 4e keer zeiknat.

Terug naar het chalet droomden we van zoute patat met mayonaise en een hamburger. Die wens ging in vervulling; toen we in het chalet aankwamen stonden de frieten klaar met mayo en ook lekkere zoute hamburgers. Maarten keek wat raar uit zijn ogen tijdens het eten en merkte op, dat hij verrot was; nog nooit zo diep gegaan, maar……… eerder was dan Jaap. Ofwel de praatjes kwamen weer naar boven en Pieter en Wim hebben niet zoveel gezegd en elkaar alleen maar aangekeken en geconstateerd dat “de oudjes” gewoon heel goed gepresteerd hadden. Een biertje of 3 naar binnen gewerkt en de foto’s bekeken op de TV die Gerard en Elly gemaakt hadden. Overbodig op te merken dat de slaap snel toesloeg omstreeks 23.00 uur tot de volgende morgen een uur of 8.

De zondag werd doorgebracht met rust, eten en drinken, braderie in Bourg bezoeken en een boompje klaverjassen, gewonnen door MB en WS, zodat de stand op dat vlak op 3 – 3 staat.

De terugreis op maandag was probleemloos en dit uitje werd afgesloten met een warme hap in de Goudreinet Barneveld. Het was een heel leuke tijd met elkaar, zonder sores of zorgen (dan alleen tandje 28 of tandje 29 ha ha ha). Geen problemen ondanks scherpe opmerkingen over en weer tijdens de psychologische oorlogsvoering. Voor volgend jaar wordt er gesproken over de Trois Ballons in de Vogezen; ruim 200 km en 4600 hoogtemeters; ook geen kattenpis.

Even de feiten op een rij; Col du Glandon; 1413 hoogtemeters; Col du Telegraph 772 hoogtemeters; Col du Galibier 1238 hoogtemeters en Alpe d’Huez 1100 hoogtemeters. We hebben over een afstand van 66 kilometer heel serieus geklommen, namelijk 4523 hoogtemeters, dat is 7,3% gemiddeld ofwel iedere 100 meter afstand 7.3 meter omhoog. De overige hoogtemeters hebben “we er even tussendoor bijgefietst”. De organisatie geeft 5500 hoogtemeters aan; onze computers komen op net geen 5000 hoogtemeters. Uiteraard houden wij als deelnemers de getallen van de organisatie aan !!!

Wim Schaap.