Om 08.00 uur hadden zich dan ook liefst 6 fietsers bij de C1000 verzameld: Gert Hop, Rob Lustig, Henk van de Mheen, Nico en Vincent Verburg en ondergetekende.
Even leek het erop dat ook David en Bort Hartog zouden meefietsen, maar hun wens om half tien weer thuis te zijn bleek gezien de afstand niet realiseerbaar.
Onder ideale omstandigheden, geen wind en met steeds meer zon, werd in één ruk naar de top van de Posbank gereden.
Wel werd daarvoor eerst een nieuwbouwwijk van Nijkerk verkend. De conclusie van deze zoektocht is dat bij verhuisplannen het zeker de moeite waard is hier nog eens een kijkje te nemen.
Opvallend was hoe iedereen verschillend over de temperatuur dacht: de kleding varieerde van lange broek tot korte mouwen.
Bij het vernieuwde paviljoen op de Posbank aangekomen bleek weer dat over enkele kilometers heuvels grote tijdsverschillen kunnen optreden. Vincent, Rob en Pieter zaten maar enkele minuten van elkaar, daarachter volgde Nico.
Zo hebben we met deze vier enige tijd op het terras zitten wachten, maar geen Gert en Henk.
Juist toen de ongerustheid om zich heen begon te grijpen en 112 bellen nog de enige optie leek, zo na een kwartier, werd duidelijk dat Henk al op de Emma-pyramide lek was gereden. Harder oppompen van zijn band tijdens de koffiepauze gaf weer het geluid waar fietsers niet blij van worden, de buitenband bleek gescheurd.
Vanaf het terras verscheen tijdens de koffie met appelgebak opeens een fietser in beeld met op MIK lijkende kleding en een wit petje op. Tot ieders verbazing leek dat niet alleen zo, maar kwam Jan Blokhuis er doodgemoedereerd aantrappen op zijn MTB. Jan had behoefte aan een wat zwaardere inspanning en dacht: ik rij de tocht op dikke banden.
Toen waren er al zeven kleine
kleutertjes….Nadat Nico had aangekondigd dat de koffie met gebak voor zijn rekening waren, werd de afdaling ingezet op zoek naar een fietsenwinkel aan de voet voor een nieuwe buitenband.
Hierna kon vanuit Dieren de thuisreis worden aangevangen, waarbij in Loenen Jan weer in de rug gekeken werd. Daarbij bleek toch dat Jan kopwerk nog niet verleerd is: pas toen hij in de gaten had dat wij allemaal aan zijn wiel hingen ging hij duidelijk langzamer fietsen.
Verder verliep de thuisreis probleemloos, al begonnen de kilometers wel door te tikken.
Rond half drie was de ronde tot ieders tevredenheid voltooid.
