"Rondje Postbank"( saamhorigheidstocht 16 Juni 2012.)

Elk jaar houd de MIK meerdere tochten die in het kader staan van saamhorigheid. Ik heb het eens opgezocht in het woordenboek. Saamhorigheid is het gevoel bij elkaar te horen. De MIK en saamhorig? Zijn ‘we’ dan aamhorig? Het antwoord is simpel. NEE, Mikkers zijn niet saamhorig. Althans niet op de fiets. Mikkers zijn sportmannen en die willen altijd winnen, hard fietsen en vooral laten zien dat ze de beste zijn. (Haantjes) Maar één of twee keer per jaar doen Mikkers hun uiterste best om saamhorig te zijn en daarvoor hebben de Mikkers een speciale tocht voor in het leven geroepen. Vandaag was de eerste tocht en ik durf te zeggen dat het een succes was. Al moet ik er wel bij zeggen dat sommigen van ons daar wel hun uiterste best voor moesten doen. Daarover later meer.

De gehele week ging er mail verkeer rond hoe de saamhorigheidstocht er uit moest zien. Diverse leden hadden wat kritische feedback gegeven (waarvan ik er één was) en dat het anders moet. De één vind dat we zo langzaam rijden dat hij liever alleen gaat rijden, en de ander vind dat het belachelijk hard gaat. De één vind de afstand te lang, de ander weer te kort. De één wilt appelgebak de ander … en zo kan ik nog wel even door gaan. Op z’n moment valt het niet mee om voorzitter van de MIK te zijn. Hoe kun je iedereen tevreden krijgen en een maximaal aantal deelnemers op de fiets krijgen. Er is maar één manier: een compromis! En die kwam er. We rijden vanuit Spakenburg ongeveer 150Km en halverwege kunnen mensen aansluiten die per auto naar een ontmoetingspunt rijden. Dan kunnen we daarna gezamenlijk naar de Posbank fietsen om daar een beetje te dollen en koffie met ‘vul maar in’ te nemen. Iedereen blij.

En zo geschiede. Zaterdagmorgen stonden er een stuk of 18 Mikkers bij Multikozijn klaar om richting Otterlo te verstrekken. Wim Schaap had een mooie route van het internet geplukt en vol goede gingen we op pad. We hadden afgesproken om rond 10:00 uur in Otterlo te zijn waar nog eens 18 Mikkers zouden aansluiten. En het moet gezegd, we koersten met een mooi gemiddelde naar Otterlo. Exact om 10:00 uur kwamen we daar aan en daar stonden drie (of waren het er vier) Mikkers klaar om bij de grote groep aan te sluiten. Voorzichtig deed de zon z’n best om door het grijze wolkendek heen te breken, maar dat viel nog niet mee. Wat ook niet mee viel waren de vele tegenliggers richting de Posbank. Bleek dat er een tourtocht de andere kant op reed. Ik heb deze dag nog nooit zo vaak het woord TEGEN horen roepen. Om gek van te worden. Ondanks deze tegenliggers waren we in no-time in Arnhem. Daar deden we aan aantal beklimmingen en hier mochten de Mikkers even laten zien waarom saamhorigheid niet vanzelfsprekend is. De één ging nog harder omhoog dan de ander. Maar boven werd er gewacht! En dat valt best mee hoor. Van wachten ga je niet dood. Wim regeerde als een ware wegkapitein en hield de haantje perfect onder controle. Tijd voor koffie dan. In een ongekend ontspannen sfeer werd de koffie besteld en spontaan diende Frank v d Bos zich aan als sponsor. De cappuccino lieten we ons smaken en terwijl Frank de koffie betaalde was Roel druk bezig de vrouwen op het terras het hof te maken. (We blijven Mikkers, kunnen we niets aan doen!) We besloten nog een rondje over de Posbank te maken en iedereen genood van de prachtige natuur. Na nog wat 100% haantjes gedrag riep Wim iedereen tot de orde en gingen we weer huiswaarts. Maar dat was nog wel z’n 75 kilometers fietsen. Maar dat maakt niet uit. De moraal was goed. En er was een boel saamhorigheid. De tocht ging nu richting Apeldoorn en halverwege namen we afscheid van twee Mikkers. We reden dwars over de Veluwe en Rutger werd wel heel erg zwaar op de proef gesteld. En Rutger zwicht onder de druk. Hij gaat 300 meter voor de groep rijden. Saamhorigheid, kennelijk is dat toch een moeilijke opgave. Als de voorzitter de weg niet meer weet moet hij wel wachten. Saamhorigheid is sterk. Ook bij de lekke banden (twee stuks) werd er door iedereen mee gewerkt om het probleem snel op te lossen. (zie foto) We hadden het zo naar ons zin, dat we besloten een extra stop in te gelasten. En ook deze ronde werd spontaan gesponsord door Rutger van Wedy Techniek. Rutger (onze voorzitter) was zo trots dat hij een vreugde kreet uitte die niet onder deed voor het gehinnik van een paard. (of was het een paard?) Met de laatste stop hadden we nog z’n 35 zware kilometers voor de boeg, maar deze hebben we gezamenlijk verteerd en zo kwam het dat we rond 15:31:14 weer bij Multikozijn stonden. Rutger had Wout Foenen gebeld voor een bak patat en we besloten even een biertje te nemen. Daar werd nog eens flink aan de saamhorigheid gewerkt. Aangezien Wout niet kwam opdagen besloten we thuis maar een patatje te scoren. Ik kan niet naders zeggen dat de saamhorigheidstocht 2012 zeer geslaagd was, maar Woensdag tijdens de tijdrit zijn we gewoon weer Mikkers!!

Mvg, Jaco ‘boot’ Heinen