Gezocht: (Fietsende) Mikkers

Voor zaterdag 10 juni 1995 stond op de kalender de klassieker de Smokkellandroute vanuit Hardenberg, 100 of 160 kilometer.

Navraag bij Nico, onze toertocht coördinator, leerde dat er de donderdag ervoor nog niemand gebeld had om te vragen hoe laat we zouden vertrekken, de afmeldingen van Peter Visser, Jan Selst en m,n broer Martin uitgezonderd. Maar geen nood, vrijdagavond om 21.30 uur telefoon. Onze Abdoeroekolov aan de lijn. Vertrek: 7.30 uur vanaf de C-1000.

We zouden wel zien of er meer Mikkers waren. En die waren er dus niet. Nou, dan gaan we met z’n tweeën fietsen. In Hardenberg was het even zoeken naar de sporthal, want normaal gesproken zie je al op ruime afstand de auto’s met fietsdragers, echter de opkomst was vandaag wel heel erg bescheiden. Welgeteld 6 (zes) auto’s stonden er op het parkeerterrein. Er zijn die dag minder dan 50 toerders aan de start verschenen, zo vertelden de organisatoren ons na afloop. Toegegeven, de weersverwachtigingen waren niet echt super, maar je hebt toch altijd 50% kans dat het KNMI het mis heeft.

De Smokkellandroute is een vlakke toertocht door de Twentse, Drentse en Duitse polders, waardoor we de hele dag voelden dat er een behoorlijke wind waaide. Wat de regen betreft zaten we duidelijk in de goede hoek van Nederland; op een kort (en stevig) stortbuitje en een paar verdwaalde druppels na hebben we het droog gehouden, waarbij we zelfs regelmatig de zon hebben gezien. Op de terugweg tussen Zwolle en Harderwijk was er van de zon niets meer te merken, want de ene wolkbreuk volgde de andere op.

De Smokkellandroute ligt iets noordelijker dan de Ronde van Overijssel, wat betekent dat het een totaal ander parkoers is. Er is geen enkel ‘bult’ te bekennen, en 75% van het parkoers loopt door de polder.

Opvallend is echter wel, dat de organisatoren er uitstekend in geslaagd zijn om een tocht uit te zetten die voor 90% over landelijke binnenweggetjes gaat, waar – in tegenstelling tot de polderweggetjes tussen Bunschoten en Nijkerk- slechts zelden een auto rijdt.

Voor grotere groepen het ideale parkoers om in waaiers te rijden, voor zover de breedte van de wegen dat toelaat die waren namelijk niet altijd echt breed).

Vanwege de weilanden en de koeien is het zeker niet nodig om deze tocht te rijden, vanwege het auto-arme parkoers en de grappige dorpjes is het zeker de moeite waard.

Het is weer eens wat anders dan de Veluwe en de Amerongseberg. Bovendien hebben Frans en ik deze dag een record gevestigd: met z’n tweeën een klassieker rijden. En dat doet niemand ons na.

Rob Lustig.

P.S. Al in 1982 reden Jan Blokhuis en Abram Muijs samen dé klassieker Rondje IJsselmeer 315 kilometer!!. Maar ja, toen wist Rob nog niet eens dat Mik’80 bestond. Het zij hem vergeven (de redactie).