Fietsdriedaagse 2003 Cochem aan de Moesel.

Donderdag 11 september.

Ook dit jaar stond er voor MIK weer een fietsdriedaagse op het program. De driedaagse was georganiseerd door Maarten en Wim en zou dit jaar in de omgeving van de Moezel gehouden worden. Acht Mikkers hadden zich voor deze tocht opgegeven: Gert, Henk, Lambert, Maarten, Nico, Piet, Vincent en Wim. Er was afgesproken om donderdag 11 september om 6.00 uur bij ter Haar bouw te vertrekken. Het werd een kwartiertje later omdat de Verburgen wat te laat waren (senior gaf junior de schuld) maar na een voorspoedige reis arriveerden we om ongeveer elf uur in Cochem. Er werd afgesproken dat we om 12.00 uur zouden starten. Piet had voor alle drie de dagen een route uitgedokterd en donderdag stond er een route van 80 kilometer op het programma. Het begon rustig met een stukje langs de Moezel maar dit was na een kilometer of acht over en we begonnen aan onze eerste klim die natuurlijk gevolgd werd door een afdaling. In deze eerste afdaling ging Wim zo hard door een haarspeldbocht dat er twee spaken uit zijn achterwiel braken. Volgens Wim had hij dit op vakantie in Frankrijk ook al gehad maar de plaatselijke fietsenmaker (of timmerman) had hem verteld dat hij alleen de gebroken spaken maar hoefde te vervangen; de rest was nog goed. Maar daar stonden we dan; in het wiel zat een dusdanige slag dat verder fietsen onmogelijk was. Er werd kordaat opgetreden: de Mik ploeg versperde de weg en de eerste de beste Duitse vrouw werd gekaapt om Wim met fiets naar Beilstein te brengen. Hier werd vervolgens een busje aangehouden en Wim en Maarten moesten op en neer naar Cochem om het reservewiel van Vincent te halen. In de tussentijd genoot de rest van de ploeg van een tasse cafe op een terras in Beilstein. Binnen een uur waren Wim en Maarten terug en kon de reis met een goed wiel in Wim zijn fiets worden voortgezet. Omdat dit voorval nogal wat tijd had gekost werd de route iets ingekort maar aan het eind had Piet toch nog een verrassing voor de ploeg in petto. In het plaatse Eler moesten we nog een keer naar omhoog om een stuk af te snijden maar we konden even de weg niet vinden. We vroegen twee ATB-ers de weg; we moesten via de Bachstrasse werd er lachend verteld maar het was behoorlijk stijl. Dat klopte, want via een kasseien weg zaten we ineens op een helling van een procent of zeventien (volgens Piet is de kortste weg niet altijd de makkelijkste) maar hierna volgde een prachtige afdaling naar Cochem waar we op het terras van ons hotel Haus Sonn Schein genoten van enige Bitburgers.

Dag-2 klik hier